ادامه👆👆

ادامه👆👆
🔸برای روحانی که می خواهد حضوری همچون دیگران در جامعه داشته باشد، هیچ چیز سخت تر از روی آوردن به سمت رفتار و زندگی دو گانه نیست. اینکه بخواهد برای انجام برخی کارها با لباس شخصی بیرون برود و برای موارد دیگر با لباس روحانیت. او یا باید به این شرایط تن دهد و یا با آن به مقابله بپردازد. شاید مقابله برای او با توجه به شرایطی که ذکر شد راه مناسبی نباشد و روندی فرسایشی را برای روحانی به همراه داشته باشد. اما پذیرش شرایط جدید، نیازمند این است که روحانی خود را توجیه کند. برای مثال، پذیرش عدم کارکرد روحانی در شرایط فعلی جامعه که می تواند باورهای روحانی را دچار خدشه کند و او را بیازارد.
🔸بنابراین، روحانی خواهان اصلاح فرهنگ موجود در جامعه است تا او هم قادر باشد، با حفظ آزادی های فردی، همراه با همسر و فرزندانش همانند سایر افراد جامعه در اماکن و فضاهای عمومی حضور داشته باشد و از مزایا و امکانات رفاهی موجود در جامعه به راحتی بهره مند شود. مانند هر شهروند دیگری با خانواده اش به سینما برود، در رستوران غذا بخورد، با حضور در مراکز خرید نیاز های اولیه اش را تامین کند، به راحتی از ماشین شخصی اش برای رفت و آمد استفاده کند و مواردی از این دست.
🔸تمام این مواجه شدن های روحانی با روند تغییر شرایط زندگی، او را وا می دارد تا نسبت به وضعیت اقتصادی خود نیز تجدید نظر کند. به تدریج او می پذیرد که با دریافت شهریه از سوی حوزه های علمیه، قادر به تامین معاش خود نیست. حالا او نیاز به منابع مالی جدید دارد، همین امر روحانی را به سمت مشاغلی خارج از حوزه ی فعالیتش می کشاند. او با فاصله گرفتن از نقش های سنتی مانند روضه خوانی و یا پاسخگویی به سوالات شرعی، این حق را برای خود قایل می شود که روحانیان هم می توانند همچون سایر افراد جامعه وارد عرصه های شغلی دیگر نیز بشوند.
🔸او سعی می کند هر فضایی را که باعث بروز این محدودیت و ایجاد نابرابری می شود، اصلاح کند. یکی از این فضا ها ی بسیار تاثیر گذار حوزه های علمیه است. چرا که برای برخی از آنان، ورود به حوزه از دوران کودکی و يا از شهرها و روستا ها، بستر مناسبی را فراهم می کند تا روحانی سبک زندگی مطابق با عرف حوزه را از محيط و افرادی که در آنجا رفت و آمد می کنند بياموزد. بروز مغایرت های احتمالی در سبک زندگی، سبب می شود که او تلاش کند تا نرم های اجتماعی یا فردی حاکم بر حوزه های علمیه در رابطه با محدودیت های ظاهری و تفکری را تغییر بدهد. زیرا رفتار برخی از روحانیان که تفکراتی مغایر با عرف اجتماعی دارند، در جامعه به صورت تفکری غالب در رابطه با این گروه تلقی می شود. به عنوان مثال، زمانی مخالفت با بستن ساعت مچی و خواندن روزنامه و حالا گوش دادن به موسیقی و استفاده از ماهواره و شبکه های مجازی. و یا تقدس گرایی و برتری جویی که در بخشی از بدنه روحانیت به چشم می خورد و باور به وجود چنین نگاهی، ایجاد تعامل میان او و جامعه را با مشکل مواجه می کند.
🔸فاصله گرفتن از زندگی سنتی پیشین و روی آوردن به زندگی با سبک جدید، روحانی را بر آن می دارد تا با حفظ استقلال فردی، زندگی را در عرصه های مختلف پیش ببرد. این تغییرات به مرور عادت هایی را در زندگی روزمره ی او ایجاد می کند. که در نتیجه ی آن، روحانی خواسته یا ناخواسته به سمت و سویی پیش می رود که این تجربیات را درون اندوخته ی دانش خود مفهوم سازی و ذخیره کند. در نهایت مفهوم عدالت خواهی در این سطح، که به مثابه امری بدیهی در زندگی روزمره ی سایر افراد جامعه حل شده است؛ در شکل جدید خود و در آگاهی او به صورت یک حق، و مطالبه ای عادی نهادینه می شود. حقی طبیعی که برای داشتن زندگی مطلوب همانند سایرین، خود را در جایگاه بالاتری از خواسته های روحانی نمایان می سازد.
❇️❇️❇️
این مقاله بر مبنای داده های استخراج شده از پایان نامه تحت عنوان "مطالعه نشانه های عرفی شدن در زندگی روزمره روحانیان" نوشته شده است.

#زینب_مسگر_طهرانی
#پژوهشها
#پایان_نامه
#مقاله
#سبک_زندگی_روحانیون

👈نقل از کانال نواندیشی فقهی

«دین و جامعه» کانال مرجع محتوای تخصصی مطالعات اجتماعی دین
@religionandsociety