«ماه نه پشت ابر می‌ماند و نه در سایه زمین»

"ماه نه پشت ابر می ماند و نه در سایه زمین"

در حالی که شبکه سوم سیما در حال پخش زنده مسابقه فوتبال تیم استقلال تهران و تیم پیکان است, مهم ترین حاشیه مطروحه (و البته نامربوط) بزرگترین ماه گرفتگی قرن عنوان می شود. سیمای "ملی" می کوشد توجه مخاطبین را به ماه در آسمان جلب کند: ماهی که چون سایه بر آن می افتد و تار می شود تماشای آن از آسمان "آزادی" بیشتر می چسبد.

شاید با خود فکر می کنند:
-دیگر این بحث ورود زنان به ورزشگاه لوث و مستعمل شده است.
-مسئله زنان جامعه اصلا این نیست.
-باید منتظر ماند مردان کاری کنند و نروند. از خود زنان کاری ساخته نیست
- زیرساختها هنوز فراهم نشده.
-مملکت در گیر و دار مشکلاتی فراتر از اینهاست
و دلیل تراشی های جور و واجور دیگر

بدین ترتیب تماشای جالی خالی نیمه پنهان و کنار گذاشته شده جامعه ایرانی از حوزه عمومی به امری متعارف و پذیرفتنی شده بدل شده رنگ می بازد.

اکنون همه منتظرند پدیده جالب ماه گرفتگی را به نظاره نشسته جل الخالقی گویند و نماز آیاتی بر آن بخوانند. مردان خاموش و بی دغدغه از مربی گرفته تا بازیکن و از تماشاچی گرفته تا مسئولین استادیوم و مدیران بالادستی هم فوتبالشان را می بینند و هم گرفتگی قرص قمر را.

و اندیشیدن به کارکرد اندام واره ای به نام جامعه بدون در نظر گرفتن نیمه دیگر این پیکره ناقص و مفلوج بماند برای بعد: آن هنگام که دریابیم (دریابندری) ماه نه تنها پشت ابر نمی ماند بلکه از سایه زمین نیز رها می شود.

آری این ما هستیم و ما این هستیم. "ما"ی ایرانی فارغ از طبقه, قومیت و جنسیت که حق (و نه سهم) زنان, مادران, دختران و خواهرانمان از "آزادی" را خودمان هم هنوز به رسمیت نشناخته ایم.

@sociology_of_sport