💠 پدیدار شناسی

💠 پدیدار شناسی

در تحلیل هنر به روش پدیدار شناسی به دوجریان عمده میتوان اشاره کرد:
۱- پدیدار شناسی سوبژکتیو.

۲-پدیدار شناسی غیر سوبژکتیو

پدیدار شناسان سوبژکتیو هنر،‌روش هوسرل مبتی بر کشف‌معانی و ذوات در ساحت اگاهی است، ودر تحلیل زیباشناسی به کار میبرند ولذا زیبا شناسی را به مثابه یک علم تلقی میکنند!

اما در پدیدار شناسی هرمنوتیکی، عمده ی توجه، به ذات هنر ونسبتش با حقیقت معطوف است!

درمیان این‌گروه از پدیدار شناسان، هایدگر‌جایگاه خاصی دارد.
وی از یک سو هرمنوتیک را با وجود شناسی پیوند میزند؛چون بر این عقیده است که در جریان عمل فهم است که اشیاء ظاهر میشوند ووجود منکشف میشود(آغاز اندیشیدن واندیشگی، یعنی با عمل فکر در شناخت وجود!)

واز سوی دیگر پدیدار شناسی را با امر آشکارشونده که نزد او همان وجود است، مرتبط میداند ولذا پدیدارشناسی وی جنبه ی هرمنوتیکی به خود میگیرد!

هایدگر‌با این‌نگاه در کتاب مشهور خود منشا اثر هنری، به تحلیل اثر هنری میپردازد!
وی با نقد زیبا شناسی علمی‌که هنر را به حس ولذات ناشی از حواس تقلیل میدهد، میگوید که از رهگذر هنر است که میتوان نسبتی وجودی‌با گذشته بر قرار کرد‌وبه شناخت عالم یک قوم‌تاریخی راه یافت!

در مجموع هایدگر هنر را محل رخداد یا پیشامد حقیقت‌میداند!

نویسنده: سالار‌موسوی
منبع: کانال هایدگر شناسی

https://t.me/joinchat/AAAAAEJLNLu9Gs-xukoTpA