مشارکت به مثابه پیش نیاز گفت و گو باید از پایین‌ترین سطوح تربیتی و در مدارس آغاز شود

مشارکت به مثابه پیش نیاز گفت و گو باید از پایین ترین سطوح تربیتی و در مدارس آغاز شود. دانش آموزان در عمل باید بیاموزند که موفقیت در گرو فعالیت های جمعی و با رعایت قواعد مشخص قابل حصول است. باید بیاموزند که رعایت نظم و ترتیب می تواند دستیابی به هدف را آسان تر کند و اینکه می توان از مسیر مشارکت راه هایی برای حل یک مشکل پیدا کرد.البته این آموختن ها باید به صورت نظام مند و با کمترین توصیه های شفاهی صورت گیرد . در سال های بعد افزایش مشارکت باید به کمک تقویت شوراهای دانش آموزی که تعیین نقش های آن توسط نظام بوروکراتیک تعیین نشده باشد تداوم یابد .دانش آموزان از مسیر مشارکت با هم سالان به تدریج می آموزند که حضور دیگری برای شکل گیری کنش های متقابلی مانند "گفت و گو "ضروری می باشد. فرا می گیرند که به رسمیت شناختن دیگری ، شرط لازم برای ظهور یک کنش متقابل موفق است و به تجربه می آموزند که باید سازوکارهایی برای حل مشکلات بروز یافته در یک کنش متقابل مختصر و سپس در وسعت معضلات جامعه وجود داشته باشد.بنابراین از مسیر نهادینه شدن و آموزش مشارکت کودکان در سنینی که بیشترین بخت برای جامعه پذیری وجود دارد ، می توان به شکل گیری و فراگیر شدن " فرهنگ گفت و گو " امید بست.مشارکتی که منجر به ظهور و شکل گیری یک گفت و گوی کیفی و غنی شود ، می تواند همواره از این فرهنگ پشتیبانی و مراقبت کند . چنین مشارکتی در صورت تداوم می تواند به مثابه انباشتی از دانش و تجربیات عمل نموده و الگوهای موفقی از گفت و گو های موفق را به جامعه عرضه کند.بنابراین به طور خلاصه می توان از پیوند عمیق و وثیق " مشارکت " و " گفت و گو " سخن گفت . بدون وجود مشارکتی داوطلبانه ، خودجوش و درون زا ، نمی توان امید به شکل گیری گفت و گوهایی موفق داشت. وضعیتی که در آن "گفت و گو " بیشتر ابزاری برای بزک کردن چهره غیر پاسخگوی یک حکومت ، یا وسیله ای برای ماله کشی بر نارسایی های عمیق اجتماعی تلقی می شود.

Telegram.me/solati_mehran