یادداشت های تحلیلی پیرامون جامعه و سیاست در ایران @mehran_solati : ارتباط با نویسنده
🔹 کدام یک از مشکلات کشور با حل میشود؟!.. مهران صولتی
🔹 کدام یک از مشکلات کشور با #دستبوسی حل می شود؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱حسام الدین آشنا در توجیه دستبوسی آیت ا... جنتی به طور تلویحی این کار را در راستای گره گشایی از مشکلات و بحران های کشور قلمداد کرده و کوشیده است تا مسیر جدیدی را برای برون رفت از وضعیت کنونی ترسیم کند.برخی از دوستان آشنا هم کوشیدند تا وی را مبدع سبک جدیدی از سیاست ورزی نشان دهند که می کوشد با ترجیح " عملگرایی" بر " خوشنامی"، از هر امکانی برای پیشبرد اهداف دولت که به درستی همان آمال ملت است بهره گیرد، حتی اگر این اقدام از جنس دستبوسی از آیت ا... جنتی باشد. حال این پرسش مطرح است که کدام یک از مشکلات کشور قرار است با اقداماتی از جنس کاری که آشنا انجام داد حل و فصل شود؟ بدون تردید مهمترین مشکل کشور عدم اجماع کانون های تصمیم ساز بر سر درک و راه های برون رفت از بحران های موجود از قبیل منابع آب، فساد سیستمی، ریزگردها، آسیب های اجتماعی، رکود اقتصادی و ... می باشد( گزارش آینده پژوهی مرکز تحقیقات استراتژیک بر وجود یکصد مساله و بحران فقط در سال ۹۶ تاکید می ورزد). البته پرواضح است که اگر کلیت نظام سیاسی به اجماعی بر سر اتخاذ مجموعه ای از" تصمیم های سخت" دست یابند، چشم انداز امیدوار کننده ای برای گشایش در وضعیت کنونی پدیدارمی شود.اجماعی که از منظر جامعه شناسی سیاسی محصول وضعیت های زیر است و البته نمی توان در میان آنها عاملی با عنوان" دستبوسی" را یافت!!
1⃣ رسیدن به اجماع بیش از هر چیز منوط به حداقلی از توازن قواست. به این معنی که هیچ جناحی دچار این توهم نشود که می تواند کشور را با رویکردی انحصارگرایانه و به تنهایی مدیریت کند. متاسفانه ما هنوز هم با دستیابی به یک توازن پایدار سیاسی بر اساس این پیش فرض فاصله داریم!
2⃣ رسیدن به اجماع می تواند از یک احساس خطر آنی و جدی ایجاد شود. خطری که بیشتر از قریب الوقوع بودن احتمال یک جنگ خارجی ناشی می شود. متاسفانه با وجود وضعیت شکننده منطقه، همچنان تا رسیدن به یک درک مشترک از شرایط خطیر کنونی فاصله داریم و حاشیه ها همچون شرایط عادی، در کشور میدان داری می کنند!
3⃣ وجود بحران های داخلی هم می توانند نیروهای سیاسی را به اجماعی بر سر حل و فصل آنها فراخوانند به شرط آنکه نهادهای بی طرفی برای این توافق و درک مشترک وجود داشته باشند. مثلا آمارهایی ارائه شوند که مورد خدشه قرار نگرفته و به اندازه کافی مورد استناد باشند. متاسفانه وضعیت سیاست زده کشور، امکان توافق حداقلی دو جناح را بر سر معیارهای اولیه ناممکن ساخته و ایران را دچار روند فرسایش انواع سرمایه ها کرده است!
🔹 نکته پایانی: مشکلات کشور عظیم تر از آن است که بتوان با یک دستبوسی ساده بر آنها فائق آمد. حتی اعتمادسازی با اصولگرایان هم مستلزم فهم واقعی شرایط منازعه است. به نظر می رسد عبور از فضای قطبی دوران انتخابات و پیشقدم شدن برای شکل گیری یک گفتگوی ملی می تواند راه گشا تر از اقدامات" آشنا"یی باشد که جز به پررنگ شدن حاشیه ها نمی انجامد!
Telegram.me/solati_mehran