🔷🔹 ایران در سالی که گذشت! 🔹🔷.... ✍ مهران صولتی

🔷🔹 ایران در سالی که گذشت! 🔹🔷

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱ایران در سال ۹۶ اگر چه روزهایی پرامید را آغاز کرد ولی در ادامه با هجوم سهمگین ناامیدی مواجه شد! مجموعه ای از حوادث طبیعی و انسانی دست به دست هم داد تا کشور از منظر ذهنی همچنان تکرار ملال آور سال های پیشین باشد! اما شاید بتوان نقطه عطف و متفاوت این سال را تلفیقی میان یک بهار پرامید با زمستانی یاس آور نام نهاد! آمیزشی که می تواند ناسازواره گی جامعه ایرانی را هر چه بیشتر آشکار سازد! هم اکنون مجموعه شگفتی از تناقض ها، چندگانگی ها، ناهماهنگی ها و موازی کاری ها موجبات نوعی ناپایداری دائمی را در کشور فراهم آورده اند. امری که اگر در کنار بی ثباتی ساختاری خاورمیانه پرآشوب قرار گیرد می تواند چشم انداز نگران کننده ای را فراروی ما ترسیم نماید! در ادامه می کوشم که ایران ۹۶ را از منظر سیاست خارجی، سیاست داخلی، اقتصادی و اجتماعی مورد تحلیل قرار دهم:

🔹 سیاست خارجی: سال ۹۶ برای ایران سالی توام با افزایش ریسک در روابط خارجی بود! پیش بینی ناپذیری مواضع ترامپ بهره گیری ایران از مواهب برجام را به حداقل کاهش داد و بهبود روابط با جهان را برای کشور در وضعیت تعلیق نگهداشت! مثلث امریکا، اسراییل و عربستان کوشیدند تا ناامنی را به درون ایران منتقل کنند( حمله اعضای داعش به مجلس اوج چنین تحرکاتی بود) و اروپا و چین کوشیدند تا در میانه نزاع تاریخی ایران و امریکا، نزدیکی به دومی را برگزینند. از سوی دیگر توفیق های ایران در سیاست خارجی هم قابل توجه بود. داعش با شکست جدی در عراق و سوریه مواجه شد، طرح پرحاشیه استقلال اقلیم کردستان که پای اسراییل را به مرزهای ایران می کشاند با حضور نظامی عراق در این اقلیم ناکام ماند و عراق پس از داعش دوران امنیت و ثبات بیشتری را تجربه کرد! مهمترین نکته در سیاست خارجی عبارت از نقش منفی این سیاست بر عرصه اقتصاد است. برای کشوری که با رشد فزاینده بیکاری مواجه است سیاست خارجی باید بستر سازی ثبات و رونق در عرصه داخلی باشد. به نظر می رسد در این شرایط مثلث امریکا، اسراییل و عربستان توانسته اند با تاکید بر حضور فراگیر ایران در منطقه، این نقطه قوت را همزمان به پاشنه آشیل ایران تبدیل سازند. در حقیقت ایران در کش و قوس دفع فتنه ها و دام های خارجی گرفتار شده و تمام توانش مصروف بی اثرکردن توطئه های پیاپی منطقه ای و جهانی شده است. به نظر می رسد اگر در آینده نزدیک ایران نتواند به راهبردی جهت قرار گرفتن سیاست خارجی در خدمت اقتصاد کشور نائل آید چشم انداز نگران کننده ای پیش روی ما خواهد بود!

🔹 سیاست داخلی: برای سیاست ایران در سال ۹۶ اگر بتوان یک نقطه عطف ذکر کرد همانا باید به وقوع اعتراضات و ناآرامی های دی ماه اشاره کرد. رویدادهایی که در کوتاه ترین زمان ممکن سراسر کشور را در نوردید و به فراگیرترین اعتراض چهاردهه گذشته تبدیل شد. این رویداد بیش از هر چیز توانست بر وضعیت بحرانی ایران صحه گذاشته و همگان را به شنیدن صدای بخش های عمدتا حاشیه ای جامعه ایران فراخواند! در سال ۹۶ کماکان مسائل و بحران های کشور ادامه یافت و ابر چالش هایی همچون وضعیت اسفناک آب، بیکاری، آلودگی هوا، نظام بانکی، صندوق های بازنشستگی و محیط زیست سایه سهمگین خود را بر سر جامعه بیشتر پهن کردند. هم اکنون کاملا روشن است که گذار مطمئن ایران از بطن بحران های ذکر شده بیش از همه مستلزم اتخاذ مجموعه ای از تصمیم های دشوار در سطح ملی است. اما آنچه همواره چنین اقداماتی را با تاخیر مواجه ساخته است همانا عبارت از فقدان یک گفتگوی ملی در میان جناح های موجود و به تبع آن عدم شکل گیری نوعی اجماع حداقلی در سطوح فوقانی ساختار سیاسی کشور می باشد. در حالی که تمامی شواهد از تداوم ناشنوایی سیستماتیک حکومت در قبال مطالبات و درخواست های جامعه حکایت دارد پررنگ شدن برخی حاشیه ها از جمله رویداد رقص دختران در برج میلاد از فقدان راهبردی موثر برای برون رفت کشور از بحران های جاری خبر می دهند. به نظر می رسد شرایط کنونی مسئولیت بیشتری را متوجه اصلاح طلبان و کلیت نیروهای تحول خواه ساخته است که بتوانند با ارائه تحلیل های راهبردی، ترسیم افق های امیدآفرین و عرضه راهکارهای اجرایی از غلتیدن کشور به پرتگاه بی بازگشت ناامیدی همگانی از اصلاحات مسالمت آمیز جلوگیری نمایند!