🔹مهمترین تفاوت ما با کشورهای پیشرفته چیست 🔹

🔹مهمترین تفاوت ما با کشورهای پیشرفته چیست 🔹

🌱به تازگی کتاب درآمدی بر جامعه شناسی ؛ اثر نیکلاس ابرکرامبی را مطالعه می کردم .وی در این کتاب پر پاره ای از مشکلات جوامع مدرن در روزگار کنونی انگشت نهاده که می توان برخی از آن ها را در ایران هم مشاهده کرد ؛ بی ثباتی خانواده ها ، رشد آمار طلاق ، افزایش ناامنی در تمامی ابعاد زندگی اعم از بی اعتمادی به اطرافیان تا عدم اطمینان به نهادهای سیاسی -اقتصادی ، کاهش فراینده سرمایه اجتماعی ، افزایش شکاف طبقاتی و ...همه و همه نشان از ترک برداشتن اسطوره زندگی بی دردسر در غرب نزد شهروند ایرانی دارد.پرواضح است که بسیاری از این مشکلات در سطحی گسترده تر در ایران هم جریان دارد چون ایران به مثابه یک کشور پیرامونی در نظام جهانی ، در حالی از عوارض مدرنیته رنج می برد که از قدرت و ابتکار لازم برای مقابله با این پیامدها برخوردار نیست.در کنار تمام این شباهت ها آن چه لب اصلی این یادداشت را تشکیل می دهد ذکر مهم ترین تفاوت موجود میان ما با کشورهای پیشرفته، در زمینه انبوه مشکلاتی است که امروزه گریبان گیر جوامع بشری است .جوامع لیبرال نگاهی واقع بینانه به انسان و نیازهایش دارند ؛ اینکه نیازهای اولیه ای وجود دارند از قبیل خوراک ، پوشاک و مسکن ،که تا تامین نشوند نوبت به نیازهای ثانویه نمی رسد . اینکه مهم ترین اصل برای انسان افزایش لذت و کاهش درد است .امروزه این نگاه واقع بینانه ، نسبت به جامعه نیز در غرب وجود دارد . اندیشمندان پست مدرن بر خلاف دو قرن گذشته به دنبال ایجاد و تاسیس جامعه ای بی عیب و نقص نیستند و اصولا تشکیل آن را نشانه خوبی برای زندگی اجتماعی نمی دانند ، لذا با پذیرش ایرادات و نقایص جوامع غربی می کوشند با ایجاد حساسیت در مردم و دولتمردان نسبت به وجود این آسیب ها ،نقشی در اصلاح جامعه خود داشته باشند. برعکس ما از آن جا که هنوز به دنبال دستیابی به یک مدینه فاضله در درون کشور هستیم ، مترصد هر فرصتی برای انکار این مشکلات هستیم. به جای طرح معضلات در حوزه عمومی ، آگاهی بخشی به مردم و کشاندن پای شهروندان به عرصه بهبود هرچند اندک اوضاع ، دولت را مسئول تمام مشکلات معرفی و از او انتظار حل مشکلات را داریم . اصولا در هیچ جای دنیا دولت ها وظیفه حل کلیه مسائل را ندارند و بسیاری از آن ها را به وسیله حضور پررنگ NGO ها حل و فصل می کنند. مهمترین جلوه این تفاوت را می توان در حضور متفاوت روسای جمهوری دنیا در اجلاس اقتصادی داووس سوییس در زمستان هر سال دید. در حالی که مسولین سایر کشورها با ذکر آمار و ارقام مستند بر وجود بسیاری از نارسایی های عمدتا اقتصادی در کشورهای خود تاکید و برای حل آن ها از سایر کارشناسان و متخصصان جهانی چاره جویی می کنند ، روسای جمهوری ایران در تمام ادوار گذشته سرگرم فلسفه پردازی ، کلی بافی و ارائه نصایح اخلاقی برای نجات بشریت بوده اند.بنابراین در شرایطی که دنیا با اذعان به مشکلات خود قدم در راه اصلاح گام به گام مشکلات می گذارد ما هنوز می کوشیم با انکار یا نسبت دادن معضلات موجود به قدرت های خارجی مانع از ترک برداشتن ذهنیت تصلب یافته خود نسبت به این مسائل شویم . برای مهار انبوه آسیب های اجتماعی کشور فرصت چندانی در اختیار نداریم. حضور موثر مردم در دو انتخابات 92 و 94 می تواند فرصتی طلایی برای تغییر نگرش عمومی نسبت به تحولات جامعه و ضرورت تغییر نگرش مسئولین به آن ها تلقی شود. شاید فردا بسیار دیر باشد ...

Telegram.me/solati_mehran