خشایار الوند اگر که به هفتاد، هشتاد سالگى مى رسید عجیب بود

خشايار الوند اگر كه به هفتاد، هشتاد سالگى مى رسيد عجيب بود. آنكه اين حجم از جوشش و توليد و انرژى و خنده و شادى را "تصوّر" مى كند، مگر ممكن است از پنجاه به سلامت بگذرد.

عافيت و صحت و سلامت، با اين جور از زندگي همخوان نيست. چه جور؟
دوجور زندگى داريم.
يك جور اينكه كسى "ساعتى" كار كند و حقوق بگيرد. پزشك باشد حق طبابت. مهندس باشد حق نظارت. اوبر يا اسنپ باشد حق رانندگى.
يك جورش هم كسى است كه ساعتى زندگى نمى كند.
به لحظه زندگى مى كند.
در هر لحظه بايد از او چيزي كنده شود. از وجودش. از فكرش. از خميرمايه روحش. چيزي جدا شود و جامه ى كلمه يا تصوير يا صدا يا غزل يا مثنوى يا رمان يا طنز يا ... به خود بگيرد.

اين جورِ دوم ها، ساعتى كار نمى كنند. يعنى چنين نيست كه يكساعت به مطب بروند يا يكساعت سر كلاس دانشگاه بروند يا چند ساعت به اداره و بعدش خلاص.
ذهن خلاصى ندارد. روح خلاصى ندارد. پيوسته به كار است. دائم.

همان كه #مولوى مى گويد:
نِيَم ز كارِ تو فارغ، مدام در كارم!

اينها، كارشان ساعتي نيست. "مُدام" است به قول مولوى. فرقى نمى كند كه شريعتى باشد و ذهنش به كلمه و سخنراني . يا مريم ميرزاخانى باشد و رياضى. يا #ابوالفضل_زروئى باشد و به كار طنز و طنّازى.
فرقي ندارد. از ذهن يا روح، دائم دارد مصرف مى شود. اينها نيروگاه گازى نيستند كه چند ساعت كار مى كند و دكمه را كه مى زنى خاموش مى شود.
اينها حكايت همان اورانيوم غنى شده اند و نيروگاه هسته اى. اورانيوم شروع كه به سوختن كرد، دايم است. مدام. توقف كردنى نيست كارِ اورانيوم .😔

▪️▪️▪️
يك هنرمند ديگر هم رفت. سلبريتى نه. هنرمند.

هنرمندِ جور اولى هم نه. هنرمند جورِ دومى.

خدايت رحمت كند #خشايار_الوند.
چقدر خنده به تو بدهكاريم. از بابا شاه تا بامشاد پدرسوخته. تا مسعود شصتچى در اداره ثبت احوال شيراز.
هرچه همراه با رفقايت آفريدى معركه بود پسر!

فعل گفتن را به قدر وسع، صرف كردى.
وَگوئَم، وَگوئی، وَگوئَه، وَگوئیم، وَگوئَید، ووی گولنزج.

...
وقت استراحت رسيد مرد.
بس است. قلم را زمين بگذار. كارگاه ذهن را لحظه استشمام عطر گلهاست. برو به سلامت.

@solseghalam

https://www.aparat.com/v/TmslJ