یادداشت های محمدرضا اسلامی- - - - - - - - -در ادامۀ یادداشت های ژاپن و وبلاگ ارزیابی شتابزده؛ اینجا تلاشی است برای دیدن آمریکا و ثبت مشاهدات. تحلیل و مقایسه الگوی توسعه هر دو کشور آمریکا و ژاپن و مستندنگاری ها، در حد امکان.ارتباط :
مراسم اهدای مدالهای رییس جمهور و غمزدگی رابرت دنیرو!.. [فیلم]
مراسم اهدای مدال های رییس جمهور و غمزدگی رابرت دنیرو!
[فیلم]
دیروز و مقارن با آخرین روزهای ریاست باراک اوباما در اداره ملک و ملت، مراسم اهدای مدال های آزادی (عالی ترین نشان دولتی ریاست جمهوری) به جمعی از هنرمندان، افراد تاثیرگذار و موفق آمریکا در عرصه های اقتصادی و علمی، برگزار شد.
در حالی که در دفتر کار مشغول بودم سخنرانی اوباما رو به طور زنده می شنیدم و شرح چندجمله ای که راجع به دستاوردهای زندگی هر یک یک از این آدمها می داد. همچون همیشه ادبیاتی زیبا و در طنز پیچیده. و بعد هم اهدایِ مدال ها. دو نکته از این برنامه خیلی در خاطر ماندگار شد. اول حالت غمباد زده و عصبانی و دپرس و کلافه رابرت دنیرو بود که پشت سر اوباما روی صندلی مثل ماتم زده ها نشسته بود. انگار هنوز باورش نمی شه که چند روز آینده پشت این میکروفون و در این اتاق به جای اوباما و سلوک و ادبیاتش قراره فردی همچون ترامپ بیاد حرف بزنه. و منش لات مسلک اش بشه تابلوی سرزمینی که اینهمه آدم حسابی در دل خودش داره. بهت زده همه چیز را نگاه می کرد!
نکته دوم احساتی شدن زیبا و گریۀ آرام خانم الن دیجنرس بود. بسیار زیبا. عجب روزهایی است. نشسته ایم و دوجور مختلف زیستن انسان ها رو همزمان می بینیم. دو جور شدیدا متفاوت از عمرهایی که می گذرد. روزهایی که به سرعت می گذرند...
*فیلم اهدای مدال به دنیرو و خانم دیجنرس در ذیل 👇👇⬇️
@solseghalam