یادداشت های محمدرضا اسلامی- - - - - - - - -در ادامۀ یادداشت های ژاپن و وبلاگ ارزیابی شتابزده؛ اینجا تلاشی است برای دیدن آمریکا و ثبت مشاهدات. تحلیل و مقایسه الگوی توسعه هر دو کشور آمریکا و ژاپن و مستندنگاری ها، در حد امکان.ارتباط :
✍️گزارش - قسمت سوم (پایان).. ✅یک- آیا در دنیای جدید، کنفرانس به درد میخورد؟
✍️گزارش - قسمت سوم (پایان)
🔷در ادامۀ این بحث، ذکر چند نکتۀ اجمالی درباره کنگره انجمن مهندسین عمران (موسسه سازه)، بی مناسبت نیست:
✅یک- آیا در دنیای جدید، کنفرانس به درد می خورد؟
🔸یکی از سوالاتی که گاه مطرح می شود اینکه آیا اساسا در این دوران جدید که ارتباطات ایمیلی، اسکایپی، تله کنفرانسی و... به سهولتِ فشار دادن دکمه موبایل در کف دست شده، کنفرانس معنا دارد؟
الان مثل سال 1927 نیست که کنفرانس فیزیکدانهای انجمن سلوای فرصتی بود که جناب آقای آلبرت اینشتین، با عالیجنابان نیلز بوهر و کارل پوپر در بروسل ملاقات کند؛ و بتوانند درباره الکترون و فتون و... گپ و گفت داشته باشند! این روزها برای اینکه بدانیم یک پژوهشگر دارد چکار می کند کافی است به وبسایت یا صحفه گوگل اسکولارش برویم و با چند کلیک، آخرین مقالات و یادداشتهایی که کار کرده را ببینیم. و به طرفه العینی ایمیلمان از اینجا به آنجا برسد. وقتی «ماجرا» ی ارتباطات علمی اینقدر «سهل» شده، آیا بازهم معنی دارد که جماعت سوار هواپیما بشوند و دردسر/هزینه هتل داشته باشند و بکوند بیایند چند تا پرزنته بشنوند/ببینند؟!
🔸واقعیت امر این است که کنفرانسهای این روزگار شاید از یک حیث، بی معنا باشد و آن اینکه مشاهدۀ نتایج پژوهشهای یک پژوهشگر بسیار ساده شده (یک کلیک) ولی از یک حیث دیگر بسیار موضوعیت دارند و باید برگزار شوند. چرا؟
🔸چون ماجرایِ تولید علم به قدری «گسترده» شده و به قدری «دست» در کار زیاد شده، که دیگر مثل روزگار اینشتین نیست که فقط «چند» فیزیکدان مبرز در «چند» دانشگاه مشهور، مشغول تحقیقات باشند و یا فقط یکی دو تا «فضل الرحمن خان» در شیکاگو و ژاپن مشغول ایده پردازی برای ایجاد تحول در محاسبات سازه باشند و... . اساسا ماجرای تولید علم (به شرحی که در یادداشت شماره یک رفت) به گونه ای شده که هر استادِ دانشگاهی، پنج شش دانشجوی دکترا دارد و هر دانشجوی جوانی، می تواند با صرف شش ماه/یکسال تلاش، نرم افزارهای مرتبط با رشته اش را بیاموزد و «سهمی» در تولید علم ایفاد کند.
در چنین روزگاری، کنفرانسها مجالی است که لشکرِ پژوهشگران(!) همدیگر را چهره به چهره ببینند و از احوالِ آنهایی که از احوالشان «بیخبر» اند، مطلع شوند. تعدّد گرایشها، رشته ها، تخصصها، شرکتهای بزرگ و استارت آپها، به نحوی شده که کنفرانس و کنگره، مجالی است برای دیدارهای «واقعی».
✅دو- یکی از مسایلی که این مدت متوجه شده ام، نحوه ارتباط شرکتهای برتر با آزمايشگاههاى برتر است. به این معنی که بعضا این شرکتهای بزرگ (کورپوریشنها) بودجه پژوهشی برای برخی اساتید فراهم می کنند. در عوض چه انتظاری دارند؟ بجز اینکه اسم شرکتشان در مقاله بیاید، معمولا هدف بزرگتری هم هست و آن اینکه آن اساتید، دانشجویان ممتاز و برترشان را برای استخدام به این شرکتها معرفی کنند. در واقع هنوز موضوع «منابع انسانی کیفی» در این حوزه های مهندسی، محل رقابت است.
و ارتباط مستمر، تعریف شده، و نانوشته ای، بین کورپوریشنها و آزمایشگاهها، برقرار است.
✅سه- یکی از نشستهای خوب روز دوم، نشستی بود که به موضوع «نوآوری در تدریس» مهندسی آتش اختصاص داشت. از شش تن از افرادی که در دانشگاه، آتش تدریس می کنند دعوت شده بود که توضیح دهند برنامه هایشان برای تدریس و تربیت نسل بعدی مهندسینی که قرار است در این حوزه کار کنند، چیست؟
بحث، حالت یک هم اندیشی داشت و می شد «رویکرد متفاوت» به «یک موضوع واحد» را دید. اینکه مسیر تدریسها، چقدر متفاوت است.
(شاید چون هنوز این بحث، قدری جوان است و قالب شکل یافته ای پیدا نکرده است)
✅چهار- سخنرانی مراسم اختتامیه، درباره نحوۀ ساختن والت دیسنی(شهربازی) سخنرانی کسالت باری بود ولی شاید اولین باری بود که یک نفر در ادوار اين کنفرانس، به مراحل طراحى شهربازی می پرداخت.
و چقدر ساختن جایی برای بازی بچه ها، نکته و ظرافت و مطلب و جزئیات دارد.
✅پنج- مراسم اختتامیه، شامل اعطای جوائز به برگزیدگان مهندسی سازه بود. فهرست منتخبین در وبسایت انجمن قابل رویت است. یکی از افرادی که به عنوان مقاله برتر انتخاب شد، آقای لیگناس بود. جوانی است که در دوره دانشجویی در دانشگاه استنفورد شاگرد مرحوم کرانکلر بود و بعد در کانادا استاد شد (در دانشگاه مک گیل).
مدتی است که به سوئیس رفته و در دانشگاه
EPFL
مشغول بکار شده است. گپ و گفتی داشتیم و بعد از اینهمه سال هنوز انگلیسی را با لهجه غلیظ یونانی صحبت می کند. گفتم چه شد که از آمریکای شمالی به اروپا نقل مکان کردی؟ گفت بابا جان در دنیای امروز دیگر چه فرقی می کند در کجای جغرافیا باشی. کارَت همه جا قابل رویت است.
داشتم فکر می کردم چقدر این حرف صحیح است؟!... آیا برای همه مصداق دارد؟! ...
@solseghalam
📌تصویر: کنفرانس فیزیکدانهای انجمن سلوای در سال 1927
https://sites.google.com/site/mrezaeslamisite/Home/1050px-Solvay_conference_1927.jpg