«… و چهره ارغوانی کن».. این تعبیر چهرۀ ارغوانی را، مولانا هم پیش از حافظ استفاده کرده است

«... و چهره ارغوانی کن»

این تعبیرِ چهرۀ ارغوانی را، مولانا هم پیش از حافظ استفاده کرده است. اشاره به آنها که حدّ نگاه نمی دارند و در بزمِ دور، به یک دو قدح ، "اکتفا" نمی کنند و زیاده روی کرده ، و تمام سر و صورتشان، قرمز و برافروخته می شود. چهره شان، ارغوانی می شود!

حافظ، با نگاهِ حافظانه اش معتقد است که در وصال هم، باید به یک دو قدح اکتفا کرد و «رفت» و طلب نکرد دوامِ وصال را.

🔹 در بزمِ دور، یک دو قدح درکش و برو !
یعنی طمع مدار وصالِ دوام را


اما آنها که در میکده ، خلافِ اصولِ حافظانه، در بزمِ وصل، زیاده روی می کنند هم، ارجح هستند به سیاه کارانِ صومعه.
رنگِ ارغوانیِ میکده در برابر رنگِ سیاهِ صومعه !

🔹 بیا به میکده، و چهره ارغوانی کن
مرو به صومعه ، کآنجا سیاه کارانند

#امروز_با_حافظ
https://t.me/solseghalam