✍️پیش درآمد. (پیش گزارش)

✍️پیش درآمد
(پیش گزارش)

🔷کنگره سالیانه «موسسه مهندسی سازه» وابسته به انجمن مهندسین عمران یا در اصطلاح
ASCE Structures Congress 2019
امروز در #اورلاندو (فلوریدا) آغاز بکار کرد. پیشتر در مورد یکی از سخنرانان کلیدی مراسم افتتاحیه ( آقای #اشرف_حبیب_اله ) و متن متفاوت سخنرانی وی، مطلبی منتشر شده بود (لینک در پی نوشت🔻).

🔷در این نشست دربارۀ آخرین پژوهشها، استانداردها و مصالح نوین مهندسی گفتگو خواهد شد. تلاش خواهم کرد که طی چند روز آینده گزارشهایی از روند برگزاری این کنگره و مباحث مطرح در آن منتشر شود. در دوره دانشجویی که امكان شركت در نشستهای سالانه انجمن مهندسی ساختمان ژاپن یا
Architectural Institute of Japan (AIJ) Annual Meeting
بود، هر ساله گزارشهایی دربارۀ روند برگذاری در وبلاگ قدیمی (که ابزار گفتگوی آن سالها و روزها بود) منتشر می نمودم (گزارش کنگره 2010 در تویاما، 2011 در دانشگاه واسدا🔻 ، 2013 در دانشگاه هوکایدو و 2014 در دانشگاه کوبه). امسال هم تلاش خواهم کرد با همان روند و تا حد امکان با رویکردی مقایسه ای، درباره این کنگره صحبت شود.

🔷دغدغه اصلی این یادداشتها، بیش از مسائل فنیِ مرتبط به حوزه مهندسی زلزله و سازه، ساختار شرکتها و بنگاههای اقتصادی بزرگ در این حوزه، مسائل انسانی و سازوکار و نحوه تعامل و گفتگوی متخصصین با یکدیگر است.

تجربه سالهای کارکردن در پروژه برج میلاد تهران و پروژه راه آهن شیراز-اصفهان، این باور ذهنی را در من شکل داده که نحوۀ تعامل و سازوکارِ ارتباط (گفتگو) ی تیم مهندسین یک پروژه (کارفرما، پیمانکار، ناظر، طراح) یا به قول برخی «اطرافِ پروژه» (طرفین پروژه)، مهمترین پارامتر در سرنوشت یک طرح بزرگ عمرانی است.
به شکل مشخص، منظور از «مهمترین پارامتر» این است که این سازوکارِ تعامل، حتی بیش از مسائل بودجه و ساختارهای حاکمیتی، در سرنوشت پروژه ها، موثر است.

«پروژه بزرگ»
در ذهنها مترادف است با انبوه (صدها یا هزاران) اجزاء
Details
و مبالغ کلان (درشت) پول و بودجه.
اما، پروژه بزرگ، مهمتر از بودجه و اجزاء، وابسته به اخلاق آدمهایی است که قرار است با هم یک «محصول» را تولید کنند. محصولی به اسم مثلا "فرودگاه" یا "آزادراه" یا "راه آهن" یا "برج بلندمرتبه" و ... .

🔷پروژه، یک «میوه» است. میوۀ درختی که در جریان فرایند «فتوسنتز» آن درخت، آب و خاک و هوا، مهم است، اما «آب و خاک و هوا»، همان پول، دانش فنی و جزئیات اجرایی، هستند؛ «نور» برای این فتوسنتز، «اخلاق مهندسی» است. اخلاق آدمهایی که قرار است با هم «کار» کنند. اخلاق آدمهایی که قرار است دور یک میز با هم بنشینند و زمانبندی تنظیم کنند و اسناد مناقصه تدارک ببینند و صورت وضعیت امضا کنند. اخلاق آدمهایی که قرار است یکی وسط جلسه قهر نکند و دیگری پشت سر دیگری ساعتها روضه خوانی نکند و آن یکی دایم (پیوسته) نخواهد سطح و گستره هوشش را به دیگران اثبات کند ... اینکه یک پروژه مثل فرودگاه امام بیست سال طول بکشد یا نکشد، شدیدا به سازوکار تعامل تیم بلندبالای پروژه بستگی دارد. مهندسین ژاپنی، با اخلاق و روحیه متفاوت با خلق و روحیه اروپایی/آمریکایی ، «اوبایاشی» را در کشورشان برپا کرده اند که صدوبیست سال است متلاشی نمی شود و بین اعضای هیات مدیرۀ شرکت دعوا نمی شود و دایم «میوه» می دهد. میوه هایی همچون «برج مخابراتی جدید توکیو (با ششصد و سی متر ارتفاع در مدت سه سال)» و سازه های عظیم دیگر.
شرکت «نیکّن سِکّی» را برپا کرده اند که سال هاست "سِکّی" (طراحی) می کند، و بین شرکا و مدیران ارشد، فحش و فحش کاری نمی شود. یا اگر می شود بین خودشان می ماند و نیکن سکی متلاشی نمی شود...

متلاشی نشدنها و میوه دادنها، مساله این است. «بودن یا نبودن». و نه، مرزِ دانش و فرمولهای طراحی بیس آیزولیشن و معادلات طراحی سازۀ مقاوم در برابر انفجار. مساله اصلی، فرمولها و معادلات دیفرانسیل طراحی، نیست!

🔷در کنگره امسال بخشی قرار دارد به نام «صبحانه با چهره ها» . هدف از این صبحانه، دیدار مهندسین جوان، یا جوانان در شرف فارغ التحصیلی، با مدیران عامل شرکتهای بزرگ عمرانی، یا چهره های شاخص مهندسی سازه و زلزله است. چند سطری هم درباره این ابتکار خوب و ارزنده خواهم نوشت. چیزی که جایش در نشستهای ای.آی.جی، خالی بود.

تا چه بازی رخ نماید،
بیدقی خواهیم راند ...

@solseghalam
▪️▪️▪️

📌پی نوشت:
✍️ یادداشت درباره شرکت «اوبایاشی» و عمر صدوبیست ساله اش در ژاپن
https://www.khabaronline.ir/news/221877/%D8%B9%D9%85%D8%B1-%D8%A8%DB%8C%D8%B4-%D8%A7%D8%B2-%D8%B5%D8%AF-%D9%88-%D8%A8%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D8%B3%D8%A7%D9%84
✔️ لینک یادداشت مرتبط با اشرف حبیب اله
https://t.me/solseghalam/1550
✔️گزارش کنگره سالانه انجمن مهندسی ساختمان ژاپن 2011 دانشگاه واسدا
http://solsnevis.blogfa.com/post/129