یکی از حیرت آورترین و تفکر برانگیز‌ترین جملات زندگی را در این کتاب خواندم؛

یکی از حیرت آورترین و تفکر برانگیز ترین جملات ِ زندگی را در این کتاب خواندم ؛

اندیشه اي در من شکفت: براي نخستین بار در زندگی ام حقیقتی را که شعراي بسیاري به شکل ترانه
سروده اند و اندیشمندان بسیار نیز آنرا به عنوان حکمت نهایی بیان داشته اند، دیدم.
این حقیقت، که"عشق" عالی ترین و نهایی ترین هدفی است که بشر در آرزوي آنست.
و در اینجا بود که به معناي بزرگترین رازي که شعر بشر و اندیشه و باور بشر باید آشکار سازد، دست یافتم، رهایی بشر از راه عشق ودر عشق است. پی بردم که چگونه بشري که دیگر همه چیزش را در این جهان از دست داده، هنوز میتواند به خوشبختی و عشق بیندیشد، ولو براي لحظه اي کوتاه، به معشوقش می اندیشد. بشر درشرایطی که خلا کامل را تجربه می کند و نمی تواند نیازهاي درونی اش را به شکل عمل مثبتی ابرازنماید تنها کاري که از او بر می آید اینست که در حالیکه رنجهایش را به شیوه اي راستین و شرافتمندانهتحمل می کند، می تواند از راه اندیشیدن به معشوق و تجسم خاطرات شرافتمندانه عاشقانه اي که ازمعشوقش دارد خود را خشنود گرداند. براي نخستین بار در زندگی ام بود که به معناي این واژه ها پی بردم «فرشتگان در اندیشه هاي شکوهمند ابدي و بی پایان غرقند » .


#انسان_در_جستجوی_معنا #ویکتور_فرانکل
#معنای_زندگی #عشق
#رواشناسی_اگزیستانسیالیسم
@toreyejan


https://t.me/joinchat/AAAAAEIjWaThzxPUkWQxCA