وقتی که یعقوب در سورهی یوسف به فرزندانش میگوید:.. جان آدم روشن میشود …چه درخشان است این سپارش
وقتی که یعقوب در سورهی یوسف به فرزندانش میگوید:
وَلَا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لَا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُون
جان آدم روشن میشود.
چه درخشان است این سپارش. بعضیها این امید سپارش شده در نصوص اسلامی را مثل آن کسی میخوانند که «دید روبهی بی دست و پای» و رفت و توکل کرد و دست از کار کشید، صد افسوس که این خواندن چه فراگیر است.
اما این نیست، که ناامید نشدن به وقتیست که «برو شیر درنده باش ای دغل».
لابد لزومی ندارد که بگویم درنده بودن اوج استعدادهای شیر است و هر کس باید اوج استعدادش را نمایان کند و آنوقت ناامید نشود از لطف حق، که ناامید نمیشوند از لطف حق مگر ناگرویدگان.
@faryad_naseri