شعر نیمایی آخرین حضور جدی عروض در شعر فارسی است
شعر نیمایی آخرین حضور جدی عروض در شعر فارسی است. بعد از جریان شعر نیمایی شعر سپید این خیال را پرورد که میشود شعر نوشت بی اتکا به وزن هر چند این این ایده بسیار کهنتر از شعر سپید است یعنی اندیشمندان بزرگی چون بوعلی و خواجه نصیر هم شعریت شعر را متکی به تخیل کردهاند تا وزن و قافیه اما آیا نمیشود پرسید که بخش اعظم ناتوانی شعر امروز از بیبهره ماندن از دانش وزن است؟
در واقع حرفم این است عروض را به تمامی کنار گذاشتن چیزیست و دانستن و داشتن آن چیزیست که میتواند رنگ کلمات را در سطرها تغییر دهد.
برای همین مدام سفارش فروغ به احمدرضا احمدی را به یادم میآورم که نوشته بود وزن را رها نکن.
@faryad_naseri