نوشتن با گوشی را ترک کرده‌ام برای همین مدتی‌ست نوشتنم کم شده است

نوشتن با گوشی را ترک کرده‌ام برای همین مدتی‌ست نوشتنم کم شده است.

پر و لبریزم اما نمی‌نویسم چون این لبریزی نظم ندارد. از هر دری حرفی‌ست.

اول کسی که بر خرده‌نویسی من خرده گرفت که چرا نثرت را هدر می‌کنی دوستی دور و نزدیک بود. حرفش این‌که نثرت چنین و‌چنان است و نریز بر زیر دست و پا.

دیگر دوستان هم بوده‌اند که از سالها پیش اشاره‌ی لطف‌شان به نثر من بوده است اما این دلیل کم نویسی من نیست.

دلیلش تفاوت «طالب‌طلبی»است. طالب طلبیدن همان میل به خود نشان دادن است. همه نمایش و آرایش خود را دوست دارند.
اما یکجایی می‌رسد که بعضی‌ها در آرایش و نمایش خود بیش از اندرونه‌شان متبحر می‌شوند. همان گرگان که آرایش گوسفند می‌گیرند.
هستند بسیار کسان که اندرون پر است و نمایش نمی‌دانند.

بعضی‌ها هم می‌گویند ما نمایش نمی‌خواهیم در این نخواستن شک دارم یعنی هر کس بگوید: نه! اهلش نیستم طبیعت اجازه نمی‌دهد باور کنم، هر دانه‌ای که به این طبیعت هست رشدش همان میل نمایش است که من هم هستم.

شما چطور؟ اهل کدام دسته‌اید؟ رونق دادن به آرایش و نمایش وجود و بود را بلدید یا نه؟ بسبار می‌اندیشم به آن کسان که شکاف بینِ کلاشی درون و نمایش بیرونشان دهان دوزخ است. آن‌ها در تنهایی‌های خود چطور با این دهان سوزان مواجه می‌شوند.
@faryad_naseri