حق وتودرشورای امنیت سازمان ملل متحد.. *تدوین وگردآوری از:

حق وتودرشورای امنیت سازمان ملل متحد

*تدوین وگردآوری از:
حسین علی فام دانشجوی دکترای روابط بین الملل و مدرس دانشگاه
[email protected]
((بخش چهارم)) حق وتودرشورای امنیت سازمان ملل متحد
چین:
در فاصله سال های 1946 و 1971، کرسی چین توسط جمهوری چین (تایوان) اشغال شده بود که تنها یک بار از حق وتو برای مسدود کردن تقاضای عضویت مغولستان در سازمان ملل استفاده کرد. چین در سال 1972 دو قطعنامه را وتو کرد: یکی برای رد درخواست عضویت بنگلادش و دیگری به اتفاق روسیه در مورد وضعیت خاور میانه. چین یک بار نیز در سال 1999 قطعنامه ای را برای تمدید اختیارات نیروهای بازدارنده سازمان ملل در مقدونیه وتو کرد و یک بار دیگر در سال 1997 مانع از تصویب قطعنامه ای شد که هدف از آن اعزام 155 ناظر سازمان ملل به گواتمالا برای تایید اجرای آتش بس در آن کشور بود.
جايگاه حق وتو در اسلام
براى بررسى يك موضوع از ديدگاه اسلام، لزوما نبايد به دنبال همان اسم و عنوان در منابع و متون اسلامى گشت؛ زيرا چه بسا موضوعى از مباحث مستحدثه باشد و با همان عنوان در اسلام سابقه‌اى نداشته باشد. در اين‌گونه موارد، بايد مفهوم و ماهيت موضوع مورد نظر را مشخص، سپس حكم و نظر اسلام را در آن موضوع استخراج و استنباط نمود. يكى از اين موضوعات حق وتوى پنج عضو دايم شوراى امنيت است. اين حق نابرابر، بر اساس قدرت قدرتمندان آن زمان و در قالب يك قانون به پنج كشور اعطا شده و موجب تسلط و تفوّق بر ساير كشورها گرديده است. از اين‌رو، براى بررسى حكم و جايگاه آن در اسلام، بايد «قانون و قانون‌گذارى»، «قدرت» و «اصل ولايت و عدم ولايت» را با رويكردى دينى و اسلامى بررسى نمود:
ادامه دارد..................... https://t.me/beinalmelal