💠 تاریخی سیاسی.. 💠 به نقل از دکتر / تاملی درباره ایران/ ✍

💠 تاریخی سیاسی

💠 مُنتسکیو درباره سرنوشت شوم شاه سلطان حسین می نویسد: نمی توان در برابر این حکومت های وحشتناک برخود نلرزید، سبب نابودی مُلکِ صوفی، شاه ایران، که به تصرف پسرِ میرویس(محمود افغان، که شرح سقوط اصفهان ابتدای همین کانال آمده است) درآمد و به دست او از سلطنت خلع شد این بود که "به اندازه کافی خون نریخته بود"

💠 به نقل از دکتر #سیدجوادطباطبایی/ تاملی درباره ایران/ ✍ #مونتسکیو
📙 #روح_القوانین،۲۵۹

💠 به نظرم منتسکیو بر اساس هوس چنین استدلالی را ایراد نمی کند. بنابر شواهد تاریخی و اسنادی که وجود دارد، مستحضر هستیم که پس از یورش مغول و از بین رفتن خاندان های بومی و محلی، فرزندکُشی و وزیرکُشی به اوج خود رسیده بود. سفرنامه نویسانی که در ایران حاضر بودند و در پی این بودند که انحطاط اروپا را در آیینه ایران ببینند، این نکته مهم را برجسته می کنند که شاه ایران، فرزند خود را می کُشت یا کور می کرد. از این‌روی می توانیم استدلال کنیم که شاه در محدوده قدرت خودکامه خود هیچگونه نهاد مستقل و یا امری را که سلطنت او را به خطر می انداخت برنمی تابید. تا جایی که شاهزادگان کور شده در پایین قصر زندگی می کردند و سرنوشتی جز مرگ در انتظار آنان نبود. از این روی فرزند کشی در کنار پس زدن اشرافیت از عوامل عمده دیگری بود که نظام ایران را با سقوط جدی مواجه کرد(=تحلیل دکتر طباطبایی). و رسم #کشتن به عنوان سنتی نامبارک در ایران برای حفظ قدرت سیاسی باقی ماند.


💠 جایی برای آنان که می اندیشند؛ چاه به چشمه ای که از آن آب می نوشیدیم حَسرَت می بُرد
🔻🔻🔻🔻🔻
https://t.me/denkenfurdenken