این آدمهای دوست داشتنی. سهند بهنام، کارآفرین. مهرماه ۱۳۹۶

این آدمهای دوست داشتنی
سهند بهنام، کارآفرین
مهرماه ۱۳۹۶

داستان من از آنجا آغاز میشود که برای بررسی کسب و کار جدیدم در آلمان، شروع به مجموعه سفرهایی تجاری به کشورهای گوناگون و از جمله سرزمین آفتاب کردم. برای شخصی‌ مثل من که به ده‌ها کشور دنیا سفر کرده و در ‌سال بیشتر از چند‌ماه با‌عنوان تفریح و شرکت در نمایشگاه‌ها و جلسات مختلف تجاری و مهندسی، با فرهنگ این کشورها در‌تماس مستقیم است، شاید نمی‌بایست دیدن ژاپن برای بار نخست انقدر ها هم هیجان انگیز باشد، ولی واقعا بود!

از لحظه ای که وارد این مجموعه جزایر می‌شوید، نه تکنولوژی، نه زیبایی مناظر، نه تابلوها و نوشته‌های به زبان ژاپنی روی دیوار که انگار حضور هیچ خارجی را در این‌ کشور به رسمیت نمی‌شناسد، نه تمیزی غیر قابل تصور تمام مکانهای عمومی و حتی پشت بام ها،‌‌ نه اتوبانهای شمالی دارای سیستم شستشو و برف‌زدایی اتوماتیک با آب گرم و نه پیچیده ترین شبکه مترو‌ جهان در توکیو با۵۶ لاین و نه سریعترین قطار جهان که ۲۲ سال است‌که درحال تست است و ۸ سال دیگر وارد مدار می‌شود و نه هیچ چیز دیگر ، شما را به اندازه نظم و احترام این ملت محو تماشای خود نمی‌کند! احترام به صف و نوبت و نظم در اینجا چنان است که اگر از نزدیک شاهد کارکردن دیوانه‌وار این ملت تا نیمه شب و آمار بالای خودکشی و مرگ ناشی از کار زیاد ژاپنی‌ها نبودم، فکر می‌کردم این مردمان هیچ مشکلی با زمان ندارند! شاید هم اینها خود اجزاء زمان‌ هستند و زمان خود را با ایشان تنظیم می‌کند! هزاران نفر در کنار هم از مکانی به‌مکانی منتقل می‌شوند بدون ‌اینکه کسی دیگری را هل دهد و یا کار مهمتری داشته باشد! نزدیک به ۳۰۰۰ نفر (۱۰ پرواز باهم) در صف کنترل پاسپورت می ایستند، اینها همان‌هایی هستند که در کشورهای خود خیلی هم‌مثل ژاپنی ها منظم نیستند، ولی وقتی صحبت از ایستادن در صف ژاپنی مطرح‌است همه منظم می شوند! انگار اینجا قوانین ‌نا‌نوشته‌ای وجود دارد که شما هم به ناگاه به آنها عادت می‌کنید.
اکثر صف‌ها دو خط دارد، برای پیاده شدن از قطار نگران هجوم صف مقابل نیستید، شما از وسط پیاده میشوید و سپس آنها از اطراف. اگر برای پله برقی و یا کانوایر صف ایستاده‌اید، صف سمت چپ برای کسانی است که میخواهند بایستند که البته طولانی‌تر است و صف سمت راست برای آنهایی که می‌خواهند حرکت کنند. شما نه درب تاکسی را باز میکنید و نه می‌بندید، این وظیفه راننده است و البته بصورت اتوماتیک انجام میشود. شما در هیچ مکان عمومی بجز‌ موارد استثنائی شاهد مکالمه با تلفن و با صدای بلند و طولانی نیستید. این مردم بی نهایت مودب و محترم هستند.

سهند بهنام، کارآفرین
مهرماه ۱۳۹۶

@dotDE