فلسفه طراحی و دو رویکرد آلمانی/ ایرانی!

فلسفه طراحی و دو رویکرد آلمانی/ ایرانی!

تو ایستگاه های قطار و مترو آلمان همیشه یه سری موزاییک ها هستن که برجسته ان. اینا برای نابیناها طراحی شدن که نابیناها بتونن راهشونو پیدا کنن. جاهایی که مسیر مستقیمه یه ردیف موزاییک داره که طرح های برجسته ی راه راه داره. هر وقت به جایی برسین که چندراه باشه، چند تا موزاییک کنار هم قرار داره که دایره های برجسته داره. جلوی پله ها، در راستای تمام عرض پله از همون موزاییک های برجسته ی دایره ای هست که مشخص می کنه از اینجا تا اینجا پله است. یا مثلا جلوی سکو، همون جایی که باید پشت خط قرار بگیرین که فاصله تون از قطاری که میاد حفظ بشه، به جای اینکه یه خط رنگی کشیده شده باشه، از همون موزایک های برجسته اس که هم کمک می کنه به نابیناها، هم پاک نمیشه دیگه هیچ وقت! خلاصه که این موزاییک ها راهنماهای خیلی خوبی هستن برای نابیناها.
البته من نمی دونم واقعا نابیناها استفاده می کنن یا نه ولی هر چی هست که طراحی های موزاییک ها نشون میده که کاملا هدفمند قرار گرفتن.
این دفعه که تو تهران رفته بودم مترو، دیدیم یه بخشی گله به گله از اون موزاییک های برجسته کار کردن تو زمین. نمی دونم انگیزه شون چی بوده، ولی فکر می کنم صرفا از نظر طراح محترم استفاده ی زیبایی داشته. فقط میخواستم یک نابینا پیدا کنم بپرسم الان اینجا چه تصمیمی میگیری؟
@dotDE