سیاست چسفیلی

سیاست چِسفیلی
مطلبی نوشتم با عنوان «چِسفیل، سیاست و انتخابات» که ایده اصلی آن‌را می‌توان چنین صورتبندی کرد: «سیاستمداران، بالاخص در مقطع انتخابات و در اغلب دوران عمر سیاست‌ورزی‌شان، جملاتی می‌گویند مهیج، به ظاهر انتقادی و آسیب‌شناسانه، همدلی‌کننده با توده‌ها، و گاه موزون و مسجّع که برخی اوقات مخاطبان ایشان را نیز متقاعد می‌کند؛ اما هیچ برنامه‌ای برای اداره کشور از دل این عبارات و جملات بیرون نمی‌آید و وقتی بپرسید سرجمع همه این‌ها چه راهکاری برای حل فلان مسأله فنی پیش می‌نهد، هیچ پاسخی دریافت نخواهید کرد.» این گونه عبارات و جملات را با چِسفیل یا پاپ‌کورن مقایسه کردم که خوردنی است، لذت‌بخش و شکم‌پر‌کن هم هست، اما هیچ عاقلی برای تغذیه روزانه‌اش به ذرت بو داده یا همان چِسفیل امید نمی‌بندد.
دیشب که این متن را می‌نوشتم قصد مفهوم‌سازی درباره کلیت عرصه سیاست نداشتم، اما اکنون فکر می‌کنم می‌شود دو مفهوم Popcorn Politics و Popcorn Policy را برای توصیف بخش مهمی از سیاست‌ورزی در ایران و احتمالاً بخش‌های زیادی از جهان و کردار تعداد زیادی از سیاستمداران به‌کار گرفت. Politics و Policy را در فارسی به سیاست ترجمه کرده‌اند و البته واژه خط‌مشی را برای دومی به‌کار برده‌اند؛ اما به هر حال «سیاست چِسفیلی» گونه‌ای از سخن سیاسی را شامل می‌شود که پرطمطراق، مهیج و گاه پیچیده است، قانع‌کننده به نظر می‌رسد اما راهکار هیچ مسأله مهمی نیست و اغلب اوقات جز ناکارآمدی و بدبختی برای ملت‌ها به بار نمی‌آورد. سیاست چسفیلی برای تهییج سیاسی، بسیج حزبی، افزایش مشارکت سیاسی و اقدام به کنش جمعی ضروری است و بنابراین کارکرد دارد، اما بدبخت جامعه‌ای است که سیاست‌ورزانش در این حد متوقف شوند.
https://telegram.me/fazeli_mohammad