جامعه ایران به دلیل تابوها یا اعتماد بیش از حد به هنجارهای اخلاقی یا توانایی دینداران برای اجتناب از انحرافات اجتماعی، به ملزومات

جامعه ایران به دلیل تابوها یا اعتماد بیش از حد به هنجارهای اخلاقی یا توانایی دینداران برای اجتناب از انحرافات اجتماعی، به ملزومات مواجه شدن با این مسائل توجه چندانی نداشته است. بگذارید یک بحث را با شرح و بسط بیشتری پیش ببریم. مراکز آموزشی از جمله دانشگاه‌ها و مدارس در بسیاری از کشورهای دنیای دارای پروتکل یا منشور رفتار اخلاقی هستند و پیشاپیش باید و نبایدهای اخلاقی را تبیین می‌کنند. این منشورها بدان معنی است که جامعه واقعیت وجود انحراف از رفتار درست را پذیرفته و نسبت به آن هشدار می‌دهد. این متون نافی وجود قوانین دقیق و رویه‌های رسیدگی به عمل خاطیان نیست، بلکه مردم و همه مشارکت‌کنندگان در سازمان یا یک وضعیت را نسبت به وظایف اخلاقی که دارند آگاه می‌سازد.
دانشگاه نیویورک در منشور اخلاقی خود که در سال 1999 توسط هیئت امنا تنظیم و سپس در سال 2006 به‌روز شده ذیل بخش «احترام برای حقوق و احترام دیگران» آورده است: «... هر عضو دانشگاه از اعمال تبعیض بر مبنای نژاد، رنگ، دین، گرایش جنسی، جنسیت و/یا هویت جنسی، وضعیت تأهل، ملیت، وضعیت شهروندی، ...؛ توهین فیزیکی، سوءاستفاده عاطفی، یا آزار هر کسی؛ ... بر حذر می‌دارد.» مهم‌تر این‌که این منشور از هر عضو دانشگاه می‌خواهد «... تخطی‌های احتمالی از منشور یا هر گونه رفتار غیرمتعارف را به استاد راهنما، منابع انسانی، ... یا شماره تلفن ... که شماره فرد تماس‌گیرنده از آن ناشناس است، یا اگر می‌خواهد از طریق ارسال نامه ...» گزارش دهد. این منشور هم‌چنین در بخش هفتم خود به گزارش‌کنندگان سوءرفتار قول می‌دهد که هیچ عقوبتی متوجه کسانی که سوءرفتار را گزارش می‌کنند نیست حتی اگر ثابت شود که گزارش ایشان نادرست بوده مگر آن‌که مشخص شود گزارش نادرستی تعمداً با هدف ضربه زدن به دیگری تنظیم شده است. منشور اخلاقی دانشگاه کلمبیا هر گونه رفتار مبتنی بر تبعیض و آزار را نفی کرده و ضمن آن‌که تبعیت از این منشور را الزامی می‌داند از همه افراد می‌خواهد مراتب تخطی را گزارش کنند. دانشگاه وست‌مینستر نیز سیاستی در قبال رفتارهای غیرقابل پذیرش دارد و هر گونه رفتار تهاجمی، تهدیدکننده، اجباری، و رفتاری که به شکل غیرقابل توجیهی دیگری را تحت فشار قرار می‌دهد ناموجه می‌داند و از همگان انتظاردارد این گونه رفتارها را گزارش کنند.
این متون برای مدارس نیز وجود دارد. متن 59 صفحه‌ای (23567 کلمه‌ای) متعلق به مدارس منطقه والتون کاونتی در آمریکا به مسئولیت‌ها و حقوق دانش‌آموزان و منشور اخلاقی ایشان اختصاص یافته است. این متن حاوی 31 بار استفاده از واژه sex است و نسبت به انواع آزار جنسی، تبعیض بر مبنای جنسیت و سایر مسائل مرتبط با آن رفتار درست را مشخص ساخته است. این متن یک بخش مجزا درباره آزار جنسی دارد و غیر از آن صریحاً می‌نویسد دانش‌آموزان موظف هستند «به گونه‌ای رفتار کنند که آزار یا تبعیض جنسی علیه دیگران نداشته باشند، و وقوع یا اعمال تبعیض و آزار جنسی را ...» گزارش کنند.
جامعه ایرانی و مسئولان آن می‌توانند به رویه‌هایی که تاکنون داشته‌اند ادامه دهند و اجازه دهند تا برخوردهای سیاسی ادامه یابند. این رویه اعتماد تضعیف‌شده را بیش از گذشته فروخواهد ریخت. عناصر مهمی نظیر دولت و شهرداری در امسال ضربه‌هایی نظیر فیش‌های حقوقی یا ماجرای واگذاری زمین‌ها را تحمل کرده‌اند و قوه قضائیه هم می‌تواند راه خوردن ضربه سوم به یکی از مهم‌ترین عناصر حاکمیت سیاسی را طی کند. اما مسیرهای دیگری نیز می‌توان گشود و با جامعه به گونه دیگری گفت‌وگو کرد و با فرض پذیرش واقعیت‌ها هر قدر که تلخ باشند، این گونه مسائل را به فرصتی برای اصلاحات واقعی و اثرگذار در جامعه تبدیل کرد. می‌توان تابوها را شکست و با جامعه وارد گفت‌وگو شد و گفتار تولید کرد. می‌توان جامعه‌شناسان، روان‌شناسان، مددکاران، حقوقدانان و والدین را به کمک طلبید و درباره همه این وقایع گفت‌وگو کرد و شفاف و مطابق قانون درباره رویه قضایی طی‌شده توضیح داد و معلوم ساخت که فراتر از هر انگاره سیاسی و جناحی، سلامت و تمامیت جسمی و روحی شهروندان مهم است و بازسازی اعتماد را آغاز کرد. خانواده‌ها به این ترتیب مطمئن می‌شوند که جامعه در مسیر اصلاح خود است. موردها بررسی و مطابق قانون مجازات می‌شوند، موضوع‌ها به بحث و گفت‌وگو گذارده می‌شوند و جامعه به این ترتیب مسائلش را حل می‌کند و در سطح بالاتری از توانمندی قرار می‌گیرد. موردها و موضوع‌ها را در عصر شبکه‌های اجتماعی و آزادی اطلاعات نمی‌توان زیر فرش جارو کرد، اما می‌توان از موردها فراتر رفت و درباره موضوع‌ها گفت‌وگو کرد، مسأله حل کرد و اعتماد ساخت. نظرات خود درباره این متن را به @MohFazeli ارسال کنید.