تقسیم کار و نوآوری

تقسیم کار و نوآوری

آدام اسمیت نکته‌ای در مورد اثرات تقسیم کار می‌گوید که من قبلا به آن توجه نکرده‌ بودم. این که تقسیم کار -داستان معروف کارگاه سنجاق - باعث افزایش شدید بهره‌وری می‌شود را معمولا شنیده‌ایم و می‌دانیم: اسمیت می‌‌گوید اگر قرار باشد یک نفر کل فرآیند سنجاق را از اول تا آخر خودش انجام بدهد شاید در روز بتواند ۳-۴ سنجاق بسازد. ولی اگر از فرآیند تقسیم کار بهره ببریم: یک نفر فقط سیم‌ها را ببرد، یک نفر خم کند، یک نفر سر سنجاق را بکوبد و یکی رنگ بزند و آخری دسته‌بندی و بسته‌بندی کند، هر نفر به طور متوسط شاید روزی صدها یا هزاران سنجاق تولید کند. این اثر مانا (استاتیک) تقسیم کار است.

ولی اسمیت به یک اثر «پویا» هم اشاره می‌کند: «نوآوری» وقتی که یک نفر باید وظایف خیلی متعددی را انجام بدهد خیلی سخت‌تر می‌شود ولی وقتی یک نفر یک کار مشخص را باید به صورت تکراری و کارا انجام بدهد، انگیزه و کارآیی نوآوری برای افزایش بهره‌وری و خودکار کردن آن فرآیند خاص خیلی بیش‌تر می‌شود.

مثلا من اگر قرار باشد کل فرآیند تولید غذا - از خرید مواد تا بریدن و شستن و پختن و الخ - را انجام بدهم، خیلی سخت می‌توانم به «خودکارسازی» کل این فرآیند فکر کنم، حداکثر شاید بتوانم کل فرآیند را به‌‌تر کنم (مثلا خرید یک جا یا جابه‌جایی توالی فعالیت‌‌ها) ولی اگر کارم صرفا خرد کردن هویج باشد آن موقع مرتب به این فکر می‌کنم که چه راهی برای خرد کردن سریع‌تر هویج وجود دارد که من بتوانم هویج‌‌های بیش‌تری خرد کنم. به قول متخصصان الگورتیم و رایانه: بهره‌بردن از قاعده «تفرقه بینداز و حکومت کن» (Divide and Conquer)

دقت کنیم که اسمیت این‌ها را در اواخر قرن ۱۸ می‌نویسد، زمانی که خودکارسازی تک فرآیندها - پیش‌رانه وسایل نقلیه، بافتن پارچه، خرمن‌کوبی، چاپ، شلیک، ... - رو به آغاز و افزایش است. در قرن ۲۱ ما خیلی از تک‌فرآیندهای ساده را خودکارسازی و کارا کرده‌ایم و نوآوری‌های فناورانه جنبه سیستمی - شبکه ماشین‌‌های خودران، جنگ الکترونیک، اینترنت اشیاء و الخ - بیش‌تری دارد، هر چند خودکارسازی تک‌فرآیند - تشخیص خودکار بو و صدا و تصویر، درک لحن متن، یافتن غلط در متن، تفسیر نتایج آزمایش‌های پزشکی و الخ - هنوز جای کار دارد.

تماس با نویسنده @hamed_ghoddusi
@hamedghoddusi