در دانشگاه استیونس نیوجرسی اقتصاد درس میدهم. حوزه تخصصم اقتصاد خرد کاربردی، اقتصاد انرژی و منابع طبیعی، مدیریت ریسک و کنترل بهینه تصادفی است. به علوم انسانی هم علاقهمندم. مسایل توسعه و سیاستگذاری ایران را دنبال میکنم و گاهی چیزهایی مینویسم.
طرح ترافیک برای خبرنگاران
طرح ترافیک برای خبرنگاران
شورای شهر به درستی موضوع سهمیه «طرح ترافیک تقریبا مجانی برای خبرنگاران» را به بحث گذاشته است. ظاهرا بیشتر اعضاء با تخصیص سهمیه به خبرنگاران موافقند و سه عضو (از جمله بهاره آروین) با این موضوع مخالفت کردهاند. باشگاه خبرنگاران و روزنامهنگاران مستقل هم در واکنش به این قضیه اسامی موافقان و مخالفان را منتشر کردهاند، نمونه کلاسیک از لابی Interest Group ها به منظور موجه جلوه دادن نیازهای صنف خود که مثال دیگری از این ماجرا در ایران است که «هر کس صدای بلندتری دارد» شانس بیشتری برای اعمال فشار و «دریافت رانت» دارد. مثل همیشه، مساله اصلی ما کارت ترافیک خبرنگاران نیست و موضوع به خودی خود اهمیت ندارد، ولی مثالی آموزشی برای توجه دادن به مسایل بزرگتر است.
بلی خبرنگاران (مثل خیلی صنفهای دیگری) نیازمند تردد در شهر هستند ولی معلوم نیست که چرا هر کس که کارت خبرنگاری دارد باید به طور خودکار طرح ترافیک بگیرد، خیلیها این کارت را دارند ولی کار دفتری در نشریه دارند یا دفعات بسیار اندکی در سال نیاز دارند تا برای نیازهای شغلی وارد طرح ترافیک بشوند. همان طور که یک مهندس یا پزشک یا معلم یا بقال یا نقاش هم برای نیازهای شغلی ممکن است ده بار در سال وارد طرح شود. اگر خبرنگاری برای یک مصاحبه خاص نیاز به حضور در داخل طرح دارد (همان طور که یک معمار برای بازدید ساختمان یا یک لولهکش برای تعمیر لوله ممکن است همین نیاز را داشته باشد)، میتواند با تاکسی تردد کند یا به هزینه نشریه یا کارفرما طرح روزانه تهیه کند.
برای اینکه ببینید قضیه تا کجا پیش میرود و چه قدر جای سوء استفاده و رانت دارد فکر کنید که شخص نگارنده غیرخبرنگار تا همین چند سال به خاطر حجم مقالاتی که در طول سال برای مطبوعات داخلی نوشته بودم برای دریافت این کارت صلاحیت داشتم و اگر مثلا مقداری کاغذ بازی میکردم احتمالا میتوانستم آن را بگیرم و مثلا از مزایای طرح ترافیک آن استفاده کنم. شاید الان قانون تغییر کرده باشد.
تماس با نویسنده @hamed_ghoddusi
@hamedghoddusi