✍️ مقاله. شعار اجلاس سران عرب: صلح با اسرائیل و جنگ با ایران!.. عبدالحلیم قندیل

✍️ مقاله
شعار اجلاس سران عرب: صلح با اسرائیل و جنگ با ایران!

عبدالحلیم قندیل
القدس العربی (انگلستان)، ٣ آوریل ٢٠١٧

«صلح با اسرائیل و جنگ با ایران» فضای حاکم بر اجلاس سران کشورهای عربی بود که اخیرا در سواحل «بحر المیت» اردن برگزار شد. در این اجلاس تصمیم گرفته شد ملک عبدالله (پادشاه اردن) مامور دیدار با دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا و آگاه کردن واشنگتن از نتایج این اجلاس -برای کسب تبرک- شود. نتایجی که بابت آن ترامپ صدها میلیارد دلار از سران عرب دریافت کرد که قبل از اجلاس سران عرب و گرفتن تصاویر «سلفی»، به آستان رئیس جمهور میلیاردر شتافتند و با مقامات کاخ سفید دیدار کردند.
این صلح و این جنگ، نیابتی است. برخی حاکمان عرب تلاش می کنند به نیابت از فلسطینی ها با اسرائیل و آمریکا مذاکره کنند و خواستار چیزی جز «مترسکی» به نام کشور فلسطینی نیستند. حاکمان ثروتمندتر عرب، اتحادیه عرب و کارکنان آن را می خرند و بر سر بیانیه های پایانی نشست ها که از قبل آماده شده است معامله می کنند و به آرمان فلسطین و آنچه در فلسطین می گذرد توجهی ندارند. همه دغدغه آنان ایران است و چیزی جز اعلان جنگ علیه این کشور و جایگزین کرد دشمنی با ایران به جای دشمنی دیرینه با اسرائیل را نمی خواهند. آنها دشمن را در تهران می بینند نه در تل آویو و همان طور که هیچ گاه به طور مستقیم در جنگ ها علیه اسرائیل شرکت نکرده اند، اکنون نیز به دنبال تکرار ناتوانی ذاتی خود در جنگ مورد نظر خود علیه تهران هستند. آنها برای جنگیدن چیزی بیشتر از دسته چک هایشان ندارند که این بار به ارباب مال پرست کاخ سفید می پردازند به این امید که او را به به جنگ مسلحانه برضد ایران و لغو توافقنامه هسته ای با این کشور و بمباران تهران و شاید هم فرماندهی حمله زمینی برای لشکرکشی به ایران ترغیب کنند. این توهمی بزرگ است که حاکمان ثروت های بادآورده، از جیب ملت هایشان برای آن هزینه می کنند با این گمان که ایران را تهدید می کنند و با ترساندن آن از ابهت «لوطی آمریکایی» موجب بازدارندگی ایران می شوند. در حالی که آمریکا جرأت وارد شدن به جنگ با ایران را ندارد و پیشاپیش از عواقب وخیم چنین اقدامی آگاه است که کمترینِ آن، احتمال برخورد مستقیم با روس ها است که ایران حق استفاده از پایگاه های نظامی خود را به آنان داده است. ائتلاف تهران و مسکو در دیدار اخیر ولادیمیر پوتین و حسن روحانی روسای جمهور روسیه و ایران در آستانه اجلاس بی حاصل سران عرب در «بحر المیت» مستحکم شد. ترامپ هرچقدر هم احمق باشد، ریسک برخورد با روس ها را نخواهد پذیرفت که ممکن است به جنگ هسته ای منجر شود، به ویژه که ترامپ در کشورش با اتهام مزدور روسیه بودن رو به رو است و شیفته زیرکی رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین است.
قطعا صلحی نهایی با رژیم اشغالگر اسرائیل نه در آینده نزدیک نه در آینده دور به دست نخواهد آمد که علت آن حتی برای کسانی که نابینا هستند نمایان است. اسرائیل حاضر نیست از یک وجب از سرزمین فلسطین و حتی جولان که آن را ضمیمه خاک خود کرده است عقب نشینی کند. هیچ چیز، اکنون اسرائیل را به سوی قبول پیمان صلح و پذیرفتن پیشنهادهای حکام عرب سوق نمی دهد. اسرائیل، مذاکره را برای مذاکره می خواهد به همان شیوه ای که ربع قرن با محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین و اطرافیانش مذاکره کرد. این مذاکرات، فرصتی در اختیار اسرائیل قرار داد تا با برخوردار شدن از امنیت، به یهودی سازی تقریبا کامل بیت المقدس اشغالی بپردازد و پنجاه درصد سرزمین های کرانه باختری را با احداث شهرک های یهودی نشین تصاحب کند. اکنون تقریبا چیزی برای مذاکره کردن بر سر آن باقی نمانده است و اسرائیل و نخست وزیر کنونی آن بنیامین نتانیاهو مانعی در موافقت با مذاکرات جدید یا تظاهر به مذاکره نمی بینند تا بتوانند زمان بیشتری به دست آورند و کل کرانه باختری و بیت المقدس را یهودی سازی کنند و شروط وضع نهایی را تحمیل کنند که همان «جداسازی نژادپرستانه» فلسطینی ها و اعطای خودمختاری به ساکنان فلسطینی بدون داشتن سرزمین -مانند شرایط کنونی- است. اسرائیلی ها مشکلی در صحبت کردن با فلسطینی ها درباره تشکیل کشور نمی بینند به این شرط که کشوری فاقد حاکمیت و در کنترل اشغالگران باشد بدون آن که بابت این اشغالگری هزینه ای بپردازند. چنین کشوری باید بدون حاکمیت و بدون ارتش باشد و حرف آخر را در آن ارتش اسرائیل از رود اردن تا دریای مدیترانه بزند و در آن، محمود عباس و اطرافیان او یا کسانی که جانشین او و اطرافیانش می شوند نیز از رئیس جمهور و وزیر بودن دَم بزنند در حالی که کل ماجرا چیزی بیشتر از برخوردار شدن از خودمختاریِ بهبود یافته نیست.


بخش دوم در ژئوپولیتیک ایرانی
@Irgeopolitics