✍️ ادامه ….. اما «نوار غزه» که عملا آزاد شده است ماجرای دیگری دارد

✍️ ادامه...

اما «نوار غزه» که عملا آزاد شده است ماجرای دیگری دارد. اسرائیل مانعی نمی بیند که نوار غزه به کشور فلسطینی کوچکی تبدیل شود و قصد دارد بخشی از منطقه سینای مصر را ضمیمه آن کند در حالی که مصری ها آشکارا با چنین خواسته ای مخالفت کرده اند هرچند اسرائیل گمان می کرد می تواند مصر را زیر فشار قرار دهد. بدیهی است که فلسطینی ها با پیشنهادهای اسرائیل موافقت نخواهند کرد حتی اگر حاکمان عرب ذیربط در این قضیه که پشت سر رهبران فلسطینی پنهان شده اند مشکلی با پذیرفته شدن این پیشنهادها نداشته باشند. اکنون زمان پذیرفتن و باور کردن شعار تشکیل کشور فلسطین سپری شده و کشمکش به سراسر سرزمین فلسطین بازگشته است. اکنون جمعیت فلسطینی ها در سراسر خاک فلسطین معادل جمعیت یهودیان است و دیگر تفاوتی ریشه ای بین مناطق اشغال شده در فاجعه سال ١٩٤٨ و مناطق اشغال شده در جنگ سال ١٩٦٧ وجود ندارد. از این به بعد، فلسطینی ها اکثریت را در سراسر میهن اشغال شده خود تشکیل خواهند داد و یهودیان به اقلیتی حاکم و اشغالگر و ستمکار تبدیل خواهند شد و سرزمین فلسطین وضعی شبیه به آفریقای جنوبی در زمان تبعیض نژادی پیدا خواهد کرد. مسیر تاریخ در چنین مواردی کاملا روشن است. هیچ گاه اشغالگری در زمانی که اکثر ساکنان کشور اشغال شده را شهروندان بومی تشکیل می دهند، پابرجا نمانده است. طبعا ملت های تحت اشغال به طور خودکار یا صرفا به علت بیشتر بودن جمعیتشان به خواسته هایشان نخواهند رسید بلکه دستیابی به اهدافشان با مبارزه سیاسی و فداکاری بی نظیر امکان پذیر است. ملت فلسطین توانایی دستیابی به پیروزی را در کشمکش تلخ و طولانی مدت دارد زیرا جزء باسوادترین و آموزش دیده ترین ملت های عربی است و از امکانات بی پایانی برای مقاومت کردن برخوردار است. تحولاتی که در سرزمین فلسطین روی می دهد، نبوغ فلسطینی ها را در ابداع شیوه های جدید مبارزه نشان می دهد. زرادخانه هسته ای اسرائیل در برابر بمب انسانی فلسطینی ها کارآیی ندارد و هرگونه سازش مقطعی با فرض امکان دستیابی به آن در زمان کنونی یا آینده، چیزی جز صلح خیالی نخواهد بود. اشتباه و گناه اصلی حاکمان عرب در همین جاست که گمان می کنند می توانند فلسطین را در مقابل حفظ تاج و تختشان به نتانیاهو و ترامپ بفروشند. آنها به این منظور ادعای اجرای به اصطلاح «ابتکار صلح عربی» را مطرح می کنند که نتانیاهو بخش مربوط به بازگرداندن سرزمین های اشغال شده به فلسطینی ها و کشورهای عربی را نمی پذیرد بلکه به دنبال پیش بردن طرح های خاص خود در زمینه عادی سازی روابط عرب ها با اسرائیل است که مقدمات آن اکنون در واشنگتن و زیر پوشش به اصطلاح «کنفرانس صلح عربی- اسرائیلی» و دستیابی به -به اصطلاح- صلح منطقه ای، در حال مهیا شدن است. هدف چنین کنفرانسی، گردهم آوردن اسرائیل و شماری از کشورهای عربی به منظور جنگ با ایران و تشکیل ائتلافی سنی- یهودی برضد ایران شیعه هسته ای طبق خواسته نتانیاهو است.


بخش سوم در ژئوپولیتیک ایرانی
@Irgeopolitics