به اقتدار جهانی ایران میاندیشیم ارتباط با ما: هاشم منفرد @irgeopoliticsmail [email protected] انسانی کتاب: مرجع تخصصی کتب علوم انسانی ensaniketab.ir سایت ما: www.irgeopolitics.com
ادعای شرقگرایی، منجر به ۶ قطعنامه علیه ایران شد
ادعای شرقگرایی، منجر به ۶ قطعنامه علیه ایران شد
تلاش کنیم روسیه وچین به قطارقطعنامههای تحریمی نپیوندند | اشتباهات دولت نهمودهم تکرار نشود
بین الملل > دیپلماسی - کارشناس مسائل اوراسیا معتقد است روندی که دولت یازدهم در قبال روسیه در پیش گرفته است باید در دولت جدید هم تداوم داشته باشد و اشتباهات دولت نهم و دهم تکرار نشود.
زهره نوروزپور: با نزدیک شدن به انتخابات ریاست جمهوری ایران، این سوال به ذهن متبادر می شود که دولت آینده آیا می تواند همان دستاوردهای دولت یازدهم را در سیاست خارجی کشورمان ادامه دهد یا خیر؟ مسئلهای که کارشناسان حوزه دیپلماسی در حال حاضر بر آن تأکید دارند، رابطه با همسایگان، خصوصا روسیه و چین است؛ دو کشور عضو ثابت شورای امنیت سازمان ملل متحد و بازیگران اصلی در بحران سوریه؛ آن هم در حالی که به تازگی توافق شکنندهای میان طرفین در بحران فعلی منعقد شده است. برای بررسی آینده رابطه ایران و روسیه با دکتر جهانگیر کرمی، دانشیار روابط بین الملل در دانشگاه تهران گفتگو کرده ایم که از نظر می گذرانید:
کمتر از دو هفته به پایان دولت یازدهم مانده، به نظر شما دولت جدید در قبال روسیه چه راهبردی را باید در پیش بگیرد؟
دولت روحانی از ابتدای آغاز به کار در سال 1392 سیاست خارجی را بر مبنای تعامل سازنده با جهان در پیش گرفت و اصل را بر تعادل و تعامل گذاشت. در مورد روسیه نیز کوشید تا بر خلاف ادعای شرق گرایی دوران قبل، که منتهی به شش قطعنامه تحریم علیه ایران در شورای امنیت سازمان ملل متحد با رای همین قدرتهای شرقی با همکاری غرب شد، ضمن حفظ اولویتهایی مانند روابط با همسایگان و حل مشکل هسته ای و خارج کردن آن از وضعیت امنیتی و از ذیل فصل هفتم منشور ملل متحد، بر همکاری منطقی، متعادل و معطوف به منافع ملی با همه دولتها و از جمله همه قدرتهای بزرگ تاکید کند. در این چارچوب، روابط با روسیه هم اهمیت یافت و کوشیده شد تا پس از شش سال کاهش در روابط دو کشور، به بازسازی روابط جدید با روسیه پرداخته شود.
در مورد آینده روابط نیز دولت باید به منظور تامین منافع ملی، سیاست تعامل سازنده را با روسیه دنبال نموده و در حوزه های دو جانبه و منطقه ای این همکاری ها را ادامه دهد و ضمن حفظ تعادل در روابط با سایر دولتها و قدرتهای موثر جهانی، تلاش کند تا در شرائطی چون سالهای 1384 تا 1392 که دولتهایی چون روسیه و چین به قطار قطعنامه های تحریمی علیه ایران سوار شدند، برنگردیم و به نام سیاست شرق گرایی، ایران در انزوای بین المللی قرار نگیرد. که در آن صورت، کشوری چون روسیه هم احساس نکند که تمایل ایران به برقراری روابط از سر استیصال است بلکه همه قدرتها نگاهشان به ایران از سر همکاری بر مبنای منافع مشترک باشد.
با توجه به روابط روسیه و آمریکا و گرفتاریهای داخلی که ترامپ در خصوص روسیه پیدا کرده است، دولت دوازدهم باید در این وضعیت چه سیاستی در پیش بگیرد؟
به نظر من سیاست دولت دوازدهم نسبت به روسیه باید ادامه پیدا کند و نباید اشتباهات گذشته تکرار شود. اساسا روسها نباید احساس کنند که ایران چاره ای جز روابط با آنها ندارد و همواره داشتن گزینه های بیشتر برای روابط و ایجاد تعادل و توازن در روابط خارجی، انها را ناگزیر به همکاری با ایران می کند. مسائل روسیه و امریکا تاریخی طولانی دارد و نباید ما خیلی روی این موضوع حساب کنیم. چرا که همواره امکانهایی برای بهبود این روابط ولو بطور مقطعی وجود دارد. نمی توان روی روابط با روسیه و چین برای مقابله با غرب حساب کرد.
اهمیت روابط آنها با غرب به گونه ای ست که نمی توانند آن را نادیده بگیرند. این به معنای تضعیف همکاریها با روسیه در موضوعات دوجانبه و منطقه ای نیست. اما ابعاد فرا منطقه ای این روابط را باید با احتیاط نگریست و تجربه سه دهه گذشته را همواره در پیش چشم خود داشته باشیم. به نظر من رای روسیه و چین به شش قطعنامه شورای امنیت برای تحریم ایران باید همواره به عنوان نتیجه نوعی محاسبه غلط و برآورد و محاسبه نااندیشیده و غلط اندیشی در سیاست خارجی نصب العین همه دیپلماتها و مقامات تصمیم گیرنده سیاست خارجی و راهبردی کشورمان باشد.
با توجه به اینکه انتخابات روسیه هم در پیش است، ارزیابی شما از اینده روابط سیاسی این دو کشور با توجه به وضعیت سوریه به چه صورت است.
بعید است انتخابات روسیه تغییری در تداوم وضع موجود در سیاست خارجی این کشور ایجاد کند. در مورد سوریه هم دو کشور هریک منافع خاص خود را دارند و البته منافع مشترک مهمی برای حفظ دولت سوریه و ثبات و امنیت منطقه ای و مقابله با تروریسم دارند. وضعیت سوریه نسبت به یک سال قبل بسیار متحول شده و در ماههای آینده باز هم پیچیده تر می شود. همکاری با روسیه برای تامین منافع مشترک لازم است اما نباید درها را به سوی ابتکار عملهای احتمالی برای خود ببندیم.
ادامه درکانال ژئوپولیتیک ایرانی
@irgeopolitics