موازنه‌سازی علیه اژدهای زرد.. آمریکا می‌خواهد از طریق هند، چین را مهار کند.. بخش دوم

موازنه‌سازی علیه اژدهای زرد

آمریکا می‌خواهد از طریق هند،چین را مهار کند

بخش دوم

البته این شرایط ممکن است دستخوش تغییر شده باشد. نخست‌وزیر کنونی، نارندرا مودی، خصوصا در مقابل پاکستان، ستیزه‌جوتر به‌نظر می‌رسد. حامیان مودی عموما از طبقه متوسط و بالای جامعه هستند و بیشتر به سیاست خارجی توجه نشان می‌دهند. احتمال بیشتری وجود دارد که رهبرانشان را بابت شکست در روابط خارجی تقبیح کنند. ویپین نرنگ، تصمیم مودی در سپتامبر 2016 را مبنی بر حمله هدفمند به کشمیر تحت سلطه پاکستان، چنین توضیح می‌دهد: سکوت درمورد تنش‌های فعال دیگر از منظر سیاسی پذیرفتنی نیست. با توجه روزافزون رای‌دهندگان هندی به سیاست خارجی، شرایط برای رهبران هند مشکل‌تر می‌شود. آنها نمی‌توانند همچون گذشته تحریکات پاکستان و چین را نادیده بگیرند. این فشار افکار عمومی می‌تواند در سال‌های آتی به افزایش درگیری‌های هند با همسایگانش بینجامد.

3- دهلی نو و واشنگتن چقدر به همکاری راهبردی خود علاقه‌مندند؟

دولت جورج دبلیو بوش تصمیم گرفت«آمریکا باید هند را یاری کند تا به یک قدرت جهانی در قرن بیست‌ویکم تبدیل شود.» اشلی تلیس، یکی از طراحان این سیاست، چنین توضیح می‌دهد که دولت بوش باور داشت که مهار چین به‌طور مستقیم ممکن نیست. بنابراین سیاست موازنه چین، با تبدیل یکی از همسایگانش به قدرت کلیدی را دنبال ‌کرد. هند نیز به سهم خود باور داشت که کمک آمریکا برای تبدیل شدن به یک قدرت نوظهور، ضروری است. تنها آمریکا بود که می‌توانست تلاش‌های دیپلماتیک لازم را انجام دهد تا هند بتواند از موضع قدرت به مجامع بین‌المللی ورود کند. آمریکا همچنین بهترین شریک دیپلماتیک، نظامی و اطلاعاتی ممکن برای هند درشرایط اوج گرفتن چین بود.

برخی ناظران برجسته هندی این پرسش را مطرح کرده‌اند که آیا هند بیش از اندازه به سمت آمریکا گرایش نیافته است. آنها نگرانند که هند در مهار چین به آمریکا کمک کند؛ اما در نهایت به‌عنوان یک سنگر خالی رها شود. حامیان دیدگاه ضد-همکاری یا به بیان دقیق‌تر مدافعان تعاملات چند‌جانبه‌گرایانه بر حفظ جانب احتیاط در برابر تغییرات احتمالی تاکید می‌کنند. تغییراتی که می‌تواند شامل ابرقدرت‌ها نیز بشود. با انتخاب ترامپ، این نخبگان چنین استدلال می‌کنند که روابط بسیار نزدیک هند و آمریکا می‌تواند هند را در معرض فرازونشیب سیاست‌های آمریکا قرار دهد.

وزیر امو خارجه پیشین هند، شیام سران، بلافاصله پس از انتخابات آمریکا نوشت در مقام مقایسه با دمدمی مزاجی ترامپ، «چین نسبتا با ثبات، پیش‌بینی‌پذیر و حتی عنصری مثبت در سیاست جهانی به‌نظر می‌رسد.» اما در شرایطی که افکار عمومی هند اعتمادشان به رئیس‌جمهوری آمریکا را از دست داده‌اند، در مجموع دیدگاه کلی مثبتی نسبت به ایالات‌متحده دارند. به هر روی، ترامپ هنوز بسیاری از اعضای تیم جنوب آسیایش را منصوب نکرده است. مشخص نیست دولت او سرمایه‌گذاری بیشتری در شراکت راهبردی با هند خواهد کرد، به رویکرد معاملاتی با هند باز خواهدگشت، یا این کشور را به کلی فراموش خواهد کرد؟

دنیای اقتصاد

بخش دوم در کانال ژئوپولیتیک ایرانی
@irgeopolitics