کانون خطر منطقه کجاست؟.. بخش سوم

کانون خطر منطقه کجاست؟

بخش سوم

فولر که پیش‌تر تحلیلگر« سیا» هم بود بر این باور است که اکثر امارت‌های واقع در ساحل شبه‌جزیره به ترجیحات عربستان احترام می‌گذارند و با بسیاری از سیاست‌های شورای همکاری که مورد حمایت مالی عربستان است همراهی می‌کنند. اما کشورهای کوچک‌تر خلیج‌فارس از تاریخ آگاهند: نیروهای بدوی وهابی از سابقه طولانی توسعه طلبی از امتداد شمال خلیج‌فارس تا جنوب عراق در سال 1801 برخوردارند. این توسعه‌طلبی سپس و پس از جنگ جهانی اول به دریای سرخ و امروز به اردن و کویت رسیده است. اما گویی عربستان به کل شبه‌جزیره چشم طمع دارد و می‌خواهد سیطره ایدئولوژیک و سرزمینی خود را بگستراند. این کشور
سلاح و پول برای این کار دارد. این کشور اگرچه در گذشته فاقد انگیزه امپریالیستی بود اما امروز این انگیزه در دوران بن‌سلمان که احتمالا به جای پدرش خواهد نشست روز به روز بیشتر می‌شود.تنها دو چیز مانع توسعه‌طلبی و الحاق شیخ‌نشین‌های کوچک به عربستان است: یکی، ترس این کشور از تخلف عظیم و آشکار از قانون بین‌الملل در برابر دادگاه افکار عمومی جهانی و دیگری، منافع دولت‌های بزرگ در منطقه (ایران، ترکیه و عراق) برای سد کردن راه توسعه‌طلبی عربستان است. مصر هم با این اقدام سعودی به‌شدت مخالف است اما به دلیل وضع در هم ریخته داخلی‌اش و اتکا به کمک‌های مالی عربستان فعلا نمی‌تواند از در مخالفت با ریاض در‌ آید. تمام این شیخ‌نشین‌ها بسیار ارزشمند هستند. آنها جمعیت‌های بومی اندکی دارند و حدود 85 درصد جمعیت شان را تبعیدی‌ها، غربی‌ها، عرب‌ها و ساکنان آسیای جنوبی و کارگران تشکیل می‌دهند. عربستان اکنون برای الحاق سرزمینی در بهترین حالت دندان تیز کرده است. اگر این امر میسر نشود بر سیطره ایدئولوژیک متمرکز خواهد شد تا کشورهای کوچک را زیر سلطه خود قرار دهد.

بخش اول و دوم در کانال ژئوپولیتیک ایرانی
@irgeopolitics