توضیحاتی در خصوص حادثه دماوند:

توضیحاتی در خصوص حادثه دماوند:

کاری که در امر امداد رسانی مسیر جنوبی قله دماوند انجام شد با کمک دوستان و همنوردان دلسوز بود و این میسر نمیشد جز با همکاری و از خود گذشتگی همه همنوردان حاضر در منطقه.
لازم است از کلیه عزیزان کمک کننده در این حادثه تشکر و قدردانی گردد.
دوستانی که در این امداد رسانی نقش موثری داشتند عبارتند از سرکار خانم پرستو ابریشمی، آقایان نیما اسکندری، عباس بیاتی، حسین صالحی، حمیدآوی، پرسنل امداد هوایی و عملیات هلال احمر، دوست گرامی داود لشکری و همکارانشان و ...
(امیدوارم نام کسی را از قلم نیانداخته باشم).
در خصوص نبودن برانکارد در بارگاه سوم مشکل از انجا ایجاد میشود که در هر امداد هلی کوپتر و یا امداد زمینی مصدوم با برانکارد به پایین منتقل می شود و بعد از اینکه هیجان حادثه فروکش کرد دیگر کسی به فکر جایگزین کردن ان نیست تا حادثه بعد که تازه به یاد کمبود ها میافتیم. و برای این مشکل باید راه چاره ای اندیشیده شود.

در خصوص امداد هلی کوپتر متاسفانه فعلا شرایط کشور ما و امداد کوهستان اینگونه است و ما باید با درک شرایط موجود بهترین استفاده را از داشته های موجود داشته باشیم.

در مورد اینکه چرا نیروهای امداد دیر پیگیری و اقدام میکنند و دیر اعزام می شوند در نظر بگیرید در همین حادثه اگر در ساعت اعلام حادثه نیروهای هلال احمر اقدام به صعود میکردند حداقل 4 یا 5 صبح به محل حادثه می‌رسیدند که در این صورت شرایط بسیار بحرانی تر میشد و حتی احتمال تلفات بود پس باید با این شعار به ورزش مان بپردازیم که "هر کوهنورد باید یک امدادگر باشد " و هر کوهنورد باید خود را به مهارت های امداد و نجات کوهستان مجهز کند.
بدانیم کوهنوردی و لذت این ورزش از آن ماست ولی برخی از ما با بی احتیاطی خود را درگیر حادثه می کنیم آنگاه انتظار داریم دیگران که شاید از شرایط ما اطلاع آنچنانی ندارند به کمک رسانی ما بیایند و تازه ممکن است با این اقدام ما دیگران را هم به مخاطره اندازیم.
ولی این تفکر تقریبا بدور از واقعیات است.
بیایید واقع بین باشیم.
حمید مساعدیان