آخرین اخبار و دستاورد های علمی پزشکی کوهستان و طب ارتفاع، حوادث کوهنوردی و امداد و نجات کوهستان کشور، دوره های آموزشی و ....اطلاع رسانی خواهد شد. مدیر مسئول انجمن دکتر حمید مساعدیان @DrHamidMosaedian دبیر انجمن دکتر هومن ابراهیمی @DrHoomanEbrahimi
انجمن پزشکی کوهستان ایران: ….. ادامه
انجمن پزشکی کوهستان ایران:
.... ادامه
به دنبال جای مناسبی برای بیواک گشتم یکی از سنگها را که به سمت یخچال بود انتخاب کردم، سنگ جلوی باد را گرفته بود ولی برف تا کمر بود، شروع کردم به کوبیدن و سفت کردن برفها و هموار کردن آنها.
زیر اندازم را پهن کردم و خواستم با کفش داخل کیسه خواب شوم که داخل کیسه خواب با کفش جام نشد، مجبور شدم کیسه خواب را مثل پتو رویم بکشم.
ساعت 19 بود، هنوز به همسرم خبر نداده بودم، پدر و مادرم هم از برنامه کوهنوردی من اطلاعی نداشتند، قصد نداشتم خانواده ام را در جریان بگذارم که باعث ناراحتیشان شوم.
هوا بسیار سرد بود، مدام تنم میلرزید، نمیخواستم بمیرم، نمیخواستم تسلیم شوم،نمیخواستم بچه ام یتیم شود، از خدا می خواستم فقط بخاطر خانواده ام به من رحم کند و کمک کند تا زنده بمانم.
ساعت 20 بود به یاد آوردم شماره تماس دو کوهنورد زنجانی را دارم، به علیرضا زنگ زدم بر نداشت، به معین زنگ زدم برنداشت،ترسیده بودم خیلی می لرزیدم، به علیرضا پیام دادم که سمت راست بارگاه گیر کردم و خیلی می لرزم و دارم می میرم و کمک میخوام.
بعد از چند دقیقه همسرم زنگ زد و بهش گفتم که گیر کردم و نمیتوانم سمت بارگاه سوم بروم، پس از چند دقیقه همه باخبر شدند، هلال احمر هم تماس گرفت که نیرو اعزام کرده است. گروهی 26 نفره (تهرانی – مشهدی) در بارگاه سوم بودند. علیرضا تماس گرفت که با امداد گروه مشهدی به کمک خواهند آمد، ساعت 21 شد پدرم مدام زنگ میزد و من به گمان اینکه از جریان اطلاعی ندارد جواب ندادم که متوجه نشود. ساعت 22 شد و من همچنان میلرزم، گروه امداد به علت طوفان شدید نمی توانستند بالا بیایند. خودم هم متوجه شدم، با تماس های مکرر از بارگاه توسط افراد مختلف تهرانی و مشهدی که نمی شناختمشان و امید ها و راهکارهای پی در پی متوجه شدم کمکی در کار نیست، هوا افتضاح بود نمیخواستم بقیه هم مثل من گرفتار شوند. کسی نمی توانست در این هوا برای کمک بیاید چون خودش هم گرفتار می شد. کوله پشتی ام مجهز بود ولی چادر نداشتم. چند بار سعی کردم تا نوشیدنی گرمی برای خودم درست کنم ولی هوا چنان سرد بود که قادر نبودم کاری انجام دهم، با دستکش پر نمیتوانستم کوله پشتی ام را باز کنم تا دستانم را از دستکش در می آوردم بلافاصله دستانم یخ می زد، حتی قادر نبودم توصیه های هلال احمر را انجام دهم ترجیح دادم زیر کیسه خواب بیحرکت بمانم، مثل جنین مچاله شده بودم تا تکانی می خوردم برف داخل کیسه خوابم میشد، هر از چند گاهی برفهای رو کیسه خواب را میتکاندم تا زیر برف مدفون نشوم. دما 33 درجه زیر صفر بود، ساعت 23 بود همین که میخواست خوابم ببرد صدای موبایل بیدارم می کرد، از ساعت 2 بامداد جمعه دیگر از تماس هم خبری نبود، تا صبح تمام بدنم می لرزید، پلک روی هم نگذاشتم، 24 ساعت بود غذا نخورده بودم، مدام ساعت را نگاه میردم تا صبح شود، دستها و پاهایم را تا صبح تکان می دادم، پهلوهام و زانوهام چون 12 ساعت بیحرکت بودم و فقط میلرزیدم خیلی درد گرفته بود، بالاخره هوا روشن شد، شکرگذار خدا بودم که کمکم کرد تا صبح دوام بیاورم.
7 صبح بود وسایلم را جمع کردم و سریع شروع به پایین رفتن کردم. 8 صبح بود، بچه های مشهد که به دنبال من بودند، حین پایین آمدن مرا پیدا کردند، با نوشاندن چای و عسل و خرما انرژی گرفته و به سمت گوسفند سرا حرکت کردیم. بچه های مشهد خبر پیدا کردن مرا به همه رساندند. اما هلال احمر هلیکوپتر را فرا خوانده بودند. از قضا همان شب یکی از کوهنوردان تهرانی به نام محسن در حین برگشت از قله دچار سرمازدگی شدید شده و علارغم ریکاوری، متاسفانه جان خود را از دست داد. به خاطر تشابه اسمی اشتباها خبر فوت مرا به خانوده ام دادند که آشوبی به پا شد.
هیچ کس از خانواده ام تا صبح نخوابیده بودند، نیم ساعت بعد خبر فوت مرا تکذیب کردند و خودم بلافاصله با خانواده تماس گرفتم و خیال همه آسوده گشت.
ساعت 11 به گوسفند سرا رسیدیم که هلیکوپتر پس از حمل جنازه از بارگاه سوم، مرا هم سوار کرد و به بیمارستان میلاد برد.
خوشبختانه اتفاق خاصی برای من نیافتاد و فقط از ناحیه گوش چپ دچار سرمازدگی شدم که ان هم به مرور زمان درمان می شود.
اما تجربیاتی که در این سفر کسب کردم و اشتباهاتم را دیگر نباید تکرار کنم:
1. حتما با یک گروه منسجم با سرپرست و لیدر با تجربه به کوهنوردی بروم.
2. حتما همه البسه زمستانی ام کامل باشند.
3. حتما در صعود زمستانی چادر به همراه داشته باشم حتی اگر در مسیر پناهگاه باشد.
4. صبح زود و سپیده دم کوهنوردی را شروع کنم تا به تاریکی برنخورم.
با آرزوی سلامتی و موفقیت برای همه دوستان و ورزشکاران و کوهنوردان.
از کسانی که باعث ناراحتیشان شدم از صمیم قلب عذر خواهی می کنم.
از بچه های گروه کوهنوردی پویای مشهد و هلال احمر آمل نهایت تقدیر و تشکر را دارم.
- محسن حسینپور
با تشکر از:
"باشگاه کوهنوردان ایران"
انجمن پزشکی کوهستتن ایران