روش آلپی یا سبکبار در هیمالیا نوردی:

روش آلپی یا سبکبار در هیمالیا نوردی:

انجمن پزشکی کوهستان ایران: نه تنها مردم عادی بلکه حتی کوهنوردانی باسابقه صعود چندین قله 8000 متری هنوز اطلاعات دقیقی از روش آلپی (سبکبار) در هیمالیا نوردی ندارند. مثلا گمان می کنند صعود سبکبار یعنی صعودی سریع که بدون هم هوایی انجام می شود. به همین دلیل این صفحه ویکی پدیا را از نسخه انگلیسی آن ترجمه کردم بلکه مفید واقع شود.

همچنین چند سال پیش ترجمه کتاب هیمالیا به روش سبکبار را به کمک دوستانی چند به اتمام رسید. از کسانی که با این روش صعود آشنا نیستند تقاضا می کنیم این کتاب را ورق بزنند تا با روح هیمالیا نوردی با این سبک، مزایا و معایب، و خطرات احتمالی  آن بیشتر آشنا شوند. در ادامه صفحه ویکی پدیا در این باره و مقدمه کتاب فوق الذکر را جهت مطالعه دوباره منتشر می کنیم.

از ویکی پدیا

روش سبکبار یا آلپی (به انگلیسی Alpine style) روش سبکبار در کوهنوردی (اغلب در هیمالیانوردی) به روشی اطلاق می‌شود که در آن کوهنورد فقط با اتکا به توانایی‌های خود به انجام صعود می‌پردازد، به طوریکه تمام لوازم شخصی، غذا، چادر و غیره را با خود حمل می‌کند. در نقطه مقابل روش محاصره‌ای قرار دارد که در آن تعدادی کمپ‌های از پیش بر قرار شده وجود دارد که کوهنورد می‌تواند در موقع لزوم از آنها استفاده نماید. به علاوه در روش سبکبار از استفاده از طناب ثابت، اکسیژن کمکی، باربر ارتفاع یا گروه پشتیبانی امتناع می‌گردد. برخلاف روش محاصره‌ای که در آن هم هوایی ضمن برپایی کمپ‌ها و نصب طناب ثابت انجام می‌گیرد، در این روش رفت و برگشت از مسیر انجام نشده و کوهنورد به یکباره برای صعود تا قله اقدام می‌کند. به همین دلیل مراحل هم هوایی باید قبل از صعود نهایی انجام شده باشد. 

مزایا

از مهمترین مزایای این روش کوهنوردی می‌توان به سپری کردن زمان کمتری در مسیر و در نتیجه کاهش خطراتی نظیر بهمن و طوفان اشاره نمود. در جایی که خطر ریزش بهمن یا سنگ وجود دارد این عامل می‌تواند بسیار تعیین کننده باشد. روش سیکبار معمولا ارزانتر و سریعتر است و مناسب کسانی است که از نظر مالی در مضیقه قرار دارند. دلیل ارزانتر بودن این است که از وسایل کمتری استفاده می‌گردد، از کمک باربران ارتفاع استفاده نمی‌شود و در مجموع زمان کمتری در منطقه صرف می‌گردد. این روش مناسب گروه‌های کوچک و سریع است بر خلاف روش محاصره‌ای که در آن معمولا تعداد نفرات تیم بسیار زیاد است.

معایب

از معایب این روش می‌توان به نداشتن گروه پشتیبان اشاره کرد. همچنین به دلیل آنکه طناب ثابت یا کمپ‌های از قبل برپا شده وجود ندارد که در مواقع بحرانی بتوان از آنها برای برگشت استفاده نمود کوهنوردی که با این روش به صعود می‌پردازد باید از آمادگی بالایی برخوردار باشد. کوهنوردانی که با این روش صعود می‌کنند در صورتیکه به هر دلیل نتوانند مسیر خود را ادامه دهند باید گزینه دیگری را برای بازگشت در نظر بگیرند مانند شب مانی اضطراری (احتمالا بدون وسایل مناسب)، فرود (با به جا گذاشتن وسایل فنی و کارگاه)، یا رفتن به مسیری دیگر از نقطه‌ای که در آن قرار دارند (احتمالا بدون داشتن اطلاعات کافی از مسیر بازگشت).
از کانال تلگرامی فراز

انجمن پزشکی کوهستان ایران - دکتر حمید مساعدیان