قصیدهٔ۸..۶. لباس راهبان پوشیده و روزم. چو راهب زان برآرم هر شب آوا

قصیدهٔ۸

۶. لباس راهبان پوشیده و روزم
چو راهب زان برآرم هر شب آوا

🍃🍃🍂🍁🍂🍃🍃
لباس راهبان: کنایه از لباس سیاه که اهل کلیسا و کشیشان می‌پوشند.
روز: با استعارهٔ کنایی به انسانی مانند شده که جامهٔ سیاه را به نشانهٔ سوگ و اندوه به تن دارد.
آوا برآوردن: ناله و فریاد کردن.
در مصراع دوم شاعر خود را به راهب مانند کرده است.

معنی: به سبب تاریکی زندان روزم همچون راهبان لباس سیاه پوشیده است؛ به همین خاطر هر شب چون راهبان ناله و فغان می‌کنم.

@khaghanieshervani