قصیدهٔ۹.. خاقانی این قصیده را در جواب قصیدهٔ رشیدالدین وطواط سروده است

قصیدهٔ۹

خاقانی این قصیده را در جواب قصیدهٔ رشیدالدین وطواط سروده است. این دو شاعر نخست با یکدیگر دوستی و مراودتی داشتند که بعدها کدورت و نقاری بین آن دو پیش آمد. قصیدهٔ وطواط با این مطلع آغاز می‌شود:
ای سپهر قدر را خورشید و ماه
وای سریر فضل را دستور و شاه


۱. مگر به ساحت گیتی نماند بوی وفا
که هیچ اُنس نیامد ز هیچ اِنس مرا

🍃🍃🍂🍁🍂🍃🍃
مگر: قید تأکید، همانا، به درستی.
ساحت گیتی: میدان و عرصهٔ دنیا.
وفا: (نک: قصیدهٔ۲؛ بیت۲۸)
بوی وفا: اثر و نشان وفا.
اُنس: الفت و دوستی.
اِنس: اسم جمع عربی، مردم، در مقابل جن.
بین «اُنس» و «اِنس» جناس ناقص است.

@khaghanieshervani