قصیدهٔ۵..۳۵. ورد تو این بس است که‌ای غیث، الغیاث!. کز فیض او به سنگ فسرده رسد نما

قصیدهٔ۵

۳۵. ورد تو این بس است که ای غیث، الغیاث!
کز فیض او به سنگ فسرده رسد نما
🍃🍃🍂🍁🍂🍃🍃
ورد: دعا و نیایش
غیث: جمع آن غیوث، باران، باران باریدن، ابر، استعاره از شخص نیکوکار و احسان‌کننده، در این بیت منظور حضرت رسول اکرم(ص) است.
الغیاث: در تداول فارسی‌زبانان به عنوان صوت به کار می‌رود، پناه و دادرس می‌خواهم.
فیض: ریزش، لطف و بخشش.
سنگ فسرده: سنگ بی‌روح و خشک و سخت، استعاره از دل سخت.

معنی: دعا و خواستهٔ تو این بس که خواهان بارش باران رحمت باشی؛ بارانی که از فیض و بخشش او سنگ خشک و سخت، مستعد رویش گیاه می‌شود و دل‌های افسرده را زنده می‌کند.

@khaghanieshervani