قصیدهٔ۳..۱۹. چو عمر دادی، دنیا بده، که خوش نبود. به صد خزینه تبذر، به دانگی استقصا …🍃🍃🍂🍁🍂🍃🍃

قصیدهٔ۳

۱۹. چو عمر دادی، دنیا بده، که خوش نبود
به صد خزینه تَبَذّر، به دانگی استقصا


🍃🍃🍂🍁🍂🍃🍃
تبَذّر: اسراف کردن و برباد دادن مال.
دانگ: شش‌یک چیزی، واحد وزن، یک بخش از شش بخش چیزی.
استقصا: جهد تمام کردن، سخت‌گیری در محاسبه.

معنی: وقتی عمر گران‌بها را که هم‌چون صد خزینه است، دادی و تلف کردی؛ پس دنیا را هم که به اندازهٔ دانگی نمی‌ارزد، بده. به عبارت دیگر درست نیست که انسان عمر گران‌بها را بی‌پروا بدهد؛ ولی در حفظ دنیای ناچیز بکوشد.

@khaghanieshervani