…🔸 «است» فعل کمکی است و قابل نسبت دادن نیست؛ به مثل نمی‌توان گفت: «سعید است»؛ اما «هست» فعل کاملی است که می‌توان آن را نسبت داد: «

#نکته
#است_هست

🔸«است» فعل کمکی است و قابل نسبت دادن نیست؛ به مثل نمی‌توان گفت: «سعید است»؛ اما «هست» فعل کاملی است که می‌توان آن را نسبت داد: «خدا هست».
فعل «هست» سخن از هستی می‌گوید و فعل کمکی «است» همراه اسم دیگری، برای بیان چیستی و چگونگی است.

🔹«است» یکی از راه‌های نسبت دادن گزاره به نهاد است: «سعید دانشمند است.»؛ بنابراین جملهٔ «خدا عالم هست» به ویرایش نیاز دارد. همچنین جملهٔ «خدا است».
ناگفته نماند که هم در گذشته و هم در زمان حاضر، این دو را گاهی به جای یکدیگر به کار برده‌اند.

🔸هرگاه «است» به هر دلیلی در ابتدای جمله قرار گیرد، لاجرم به «هست» تبدیل می‌شود. این اتفاق معمولاً در شعر و متن‌‌های ادبی می‌افتد.

مثال:
هست قرآن حال‌های انبیا
ماهیان بحر پاک کبریا (مولوی)

هست کلاه و کمر آفات عشق
هر دو گرو کن به خرابات عشق (نظامی)

@najvayeghalam
@linguiran🍃🌺🍃