سلام خدمت همه دوستان. یا حسین داستان واقع گرای اجتماعی است با نگاه انتقادی

سلام خدمت همه دوستان. یا حسین داستان واقع گرای اجتماعی است با نگاه انتقادی. داستان در زمان حال روایت می شود و در چند جا فلش بک می زند و به گذشته می رود. اسم داستان این ذهنیت را در مخاطب بوجود می آورد که با یک داستان مذهبی مواجه است اما بعد از خواندن، داستان پسر لالی را از زبان خودش می خوانیم که در سن کم مرد خانه شده و برای تامین هزینه ها با جلال نامی که نویسنده محترم با زیبایی در دو سه جمله او را به ما می شناساند راهی تهران می شود. نویسنده معضلات اجتماعی را به بدون شعارزدگی از زبان یک پسر لال می گوید. در داستان تقابل های گرسنگی، سیری و فقر و ثروت را داریم. داستان فضاسازی خیلی خوبی دارد. بوی نان سنگک، صدای نوحه از ماشین، تصویر بستن انگشت با پلاستیک و ... و ترس پسربچه از رفتن سفر با آقا جلال را احساس می کنیم. با خانم علوی درمورد آیرونی کودک موافقم. برای نویسنده عزیز آرزوی موفقیت های بیشتر می کنم و امیدوارم هر چه زودتر مجموعه داستانشان منتشر شود تا ظرفیت ها و قابلیت های دیگر قلم شان هم دیده شود. مانا و نویسا باشید خانم سلطانی عزیز.🌹🌹