اندوه.. هیچ حواسم نبود، دو فنجان ریختم …

اندوه

هیچ حواسم نبود، دو فنجان ریختم.


بسیاری این داستانکِ شش‌کلمه‌ای اثرِ "آلیستر دانیل" را از بهترین داستان‌های کوتاهِ کوتاه می‌دانند.
من اما آن را زیاد نمی‌پسندم! چرا؟
چون تنهایی‌ای که آدم حواسش به آن نباشد و فراموشش کند، تنهایی چندان عمیقی نیست.
آدم‌هایی را می‌شناسم که تنهایی‌شان را جور دیگری زندگی می‌کنند. جوری که اگر من قرار بود داستانش را بنویسم، این‌گونه می‌شد:

اندوه

می‌دانم نیستی، باز دو فنجان می‌ریزم.

#م_سرخوش
@mohsensarkhosh_khatkhatiii