مختصری پیرامون تأسیس انجمن مهرورزان گیل.. دکتر فائق

مختصری پیرامون تأسیس انجمن مهرورزان گیل

دکتر فائق

عصر پنجشنبه یکی از روزهای تابستان سال 1370 بود، با آقای فریدون نوزاد نشسته بودیم، از اینکه انتشار گیلان‌ما به دستور اداره کل مطبوعات داخلی وزارت ارشاد و به استناد ماده 16 جلوگیری به عمل آمده بود، با هم چاره‌اندیشی می‌کردیم و تا رفع این اقدام که زمان می‌برد، فکر می‌کردیم چه اقدام فرهنگی جای‌گزین نمائیم. به این نتیجه رسیدیم که لزوماً باید با دوستان فرهیخته و به ویژه هیئت تحریریه هم‌اندیشی کنیم و موضوع را در میان بگذاریم. تصمیم گرفتیم، ابتدا از آقای جعفر خمامی‌زاده دعوت کنیم. در جلسه‌ی دوم آقایان جعفر خمامی‌زاده و احمد محامد دعوت شدند و در جلسه حضور داشتند، یاد دارم پس از چند جلسه به ترتیب آقایان: زنده‌یادان حاج تراب کمائی، سید محمدتقی میرابوالقاسمی و دکتر غلامحسن مهدی‌زاده و زنده‌یاد استاد دکتر محمود بهزاد در جلسه دعوت شدند و جلسه در روز جمعه تشکیل می‌شد و در این جلسه پیشنهاد شد: 1. نام انجمن مهرورزان گیل باشد. 2. جلسات در اوّلین پنجشنبه هر ماه (غیر از فروردین‌ماه) تشکیل گردد و در شش ماه اوّل سال از ساعت 6 بعدازظهر و شش ماه دوّم سال از ساعت 5 بعدازظهربرگزار شود. 3. در هر جلسه یک سخنرانی با موضوع فرهنگی و اجتماعی توسط یکی از اساتید انجام بگیرد و… این کار نتیجه داد و به بار نشست و بعد آن کم‌کم بر تعداد اعضاء اضافه گردید. اکنون در بیست و سومین سال فعالیت مهرورزان هستیم و در سال‌های اول فعالیت و با استفاده از متن سخنرانی‌ها به صورت مقاله دو جلد کتاب حاوی متون مقالات 1 و 2 را منتشر کردیم و در عین حال تقاضای اجازه انتشار مجله‌ای به نام ره‌آورد گیل تحت‌عنوان پژوهشی و علوم‌انسانی (تاریخ) را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی درخواست نمودم که البته اقدامات اوّلیه در اداره کل ارشاد گیلان انجام گردیده بود.

شایسته‌ی ذکر است در راه احقاق اهداف فرهنگی و توجه اداره کل مطبوعات ارشاد مبنی بر توقیف و جلوگیری از انتشار گیلان‌ما، دادخواستی به دیوان عدالت اداری تقدیم داشتم، که پس از رسیدگی بر طبق رأی دیوان، اجازه‌ی انتشار گیلان‌ما حاصل شد.

در فرصت بدست آمده پس از انتشار گیلان‌ما، به دنبال گرفتن مجوز انتشار ره‌آوردگیل برآمدم و توانستم اجازه‌ی انتشار آن را به صورت دوفصلنامه با روش علوم‌اجتماعی، پژوهشی (تاریخ) گرفته و به انتشار آن نیز اقدام نمایم که اکنون با کسب اجازه از سال 1391 به صورت ماهنامه چاپ و انتشار می‌یابد.

آری، بدین‌ وسیله تلاش‌های ما و پیگیری دوستان موجب گردید که انجمن مهرورزان گیل، اکنون بیست و سومین سال خود را در راه کارهای سودمند فرهنگی به بار بنشیند و به کوشش همکاران عزیز (اعضاء مهرورزان) که امروزه بالغ بر صد نفرند، ادامه پیدا کند و نامی آشنا برای فرهنگ‌دوستان باشد.


https://telegram.me/oralhistori