هایدگرشناسی. تلخیص_درس_گفتار_انجمن_فلسفه_ی_اگورا.. درباره دازاین

هایدگرشناسی
تلخیص_درس_گفتار_انجمن_فلسفه_ی_اگورا

✅درباره دازاین

حرف هایدگر فقط گذار از متافیزیک نیست بلکه نقد سابجکتیویسم و ذهن گرایی هست که هایدگر نقطه شروع آن را دکارت و فلسفه‌ی دکارت می داند.

بنابر این هایدگر از ابتدای کتاب هستی و زمان خیلی کوشش می کند که به جای استفاده از کلمه سوژه از کلمه ای که خودش اختراع کرده استفاده کند از دازاین _DA-SEIN که به معنای آنجا بودن است.
و می خواهد بدون اینکه از کلمه سوژه استفاده کند با یک زبان تازه ای در قالب آنچه که برای او علم هستی است، تبار شناسی شیوه های متفاوت و ممکن از بودن را مطرح کند. و می خواهد هستی شناسی بنیادینش را با این تحلیل اگزیستانسیلِ دازاین شروع کند و برای اینکه این کار را بکند طبیعتاً می پردازد به ساختارهای تشکیل دهنده‌ی دازاین.

و برای این ساختارهای جدید اسم جدیدی می گذارد، اگزیستانسیا یا اگزیستانسیالیا.

آن طور که هایدگر درباره اگزیستانسیالیا صحبت می کند، ساختارهای تشکیل دهنده‌ی دازاین است.

و از آنجایی که از اگزیستنسیل صحبت می کند مساله اش مراتب ویژه‌ی دازاین است و ما هم باید این تفاوت را قائل بشویم.

هایدگر می گوید این هستی شناسی بنیادین ، بنیاد علومی مثل زیست شناسی و روان شناسی و حتی قوم شناسی هم باید باشد، چون این علوم در مورد انسان بحث می کنند،در مورد طبیعت بحث می کنند بنابر این ما باید بتوانیم با هستی شناسی بنیادین به این علوم بپردازیم.

ولی موضوع هایدگر این است که انسان درمورد خودش نمی تواند به صورت خود تفسیر سخن بگوید . چرا؟

چون هایدگر معتقد است که چیزی به نام شناخت بلا واسطه از خود وجود ندارد.

بنابر این راه حل پیشنهادی هایدگر راه حل هرمنوتیکی است، یعنی از طریق روش تحلیل اکزیستانسیل، شیوه های گوناگونی که دازاین می تواند خودش را بفهمد، را به ما پیشنهاد می کند.

اینجا هایدگر از آنالتیکِ اگزیستانسیال می میگوید، می خواهد در باره‌ی ساختار دازاین بگوید که چیست این دازاین؟

هایدگر نمی گوید دازاین انسان است یا سرشت آدمی است، اما می گوید وقتی ما درباره‌ی دازاین صحبت می کنیم مساله ی سرشت آدمی هم مطرح می شود. از دازاین به عنوان موجود یا هستنده ای صحبت می کند که خودش را بر حَسَب وجودش می شناسد و می فهمد. واین فهم است که دازاین را از دایره‌ی موجودات و سایر وجودهای دیگر متفاوت می کند (جدا می کند).

اینجا هم هایدگر می گوید که منظور من از دازاین موجودی است که برون ایستا است، بیرون از خودش ایستاده و درباره هستی می اندیشد یا در پرتو هستی است. پس موضوع دازاین EK-SISTENCE است به معنای برون ایستایی که او را از بقیه موجودات و وجودها متمایز می کند.

پس اوصاف وجودی دازاین از پرتاب شدن آن به سوی حقیقت هستی خبر می دهد و چند وصف وجودی دارد از جمله 1.بیرون ایستاده 2.فقط وجود ندارد(فقط اگزیسته نمی کند) 3.در پرتو حقیقت هستی است 4.پرسش هستی را برای خود مطرح می کند. این چهار تا ویژگی های اگزیستانسیلِ دازاین هستند.

می گوید مساله‌ی همه اگزیستانسیالیست ها، اگزیستنس (موجودیت و وجود انسان) است و من در باره اگزیستنس صحبت می کنم اما از جهتی دیگر و می گوید موضوع مورد بحث من خویشتن منفرد انسان نیست ( یاسپرس و کی یر کگور درمورد خویشتن منفرد انسان صحبت می کنند و همچنین سارتر، یعنی دل مشغولی انسان درمورد فردیت خودش است در فلسفه اگزیستانسیالیسم حتی تا کامو. پس فلسفه های اگزیستانسیالیسم فلسفه هایی هستند که به موضوع اگزیستنس انسان می پردازند به صورت منفرد)

ولی هایدگر می گوید مساله‌ی من رابطه و مناسبت بین هستی و دازاین (اگزیستنس انسان) است
(اینجا خودش را از هر نوع سوبجکتیویسمی دور می کند،فلسفه اش را از خطر سوبجکتیویسم دور می کند)
مساله ای که همچنین هایدگر مطرح می کند نسبت دازاین با هستنده های دیگر است

چرا باید انسان متفاوت باشد؟
چرا دازاینِ در انسان او را با سایر موجودات متفاوت می کند؟

اینجا هایدگر بحث اگزیستانسیالیا را مطرح می کند و می گوید اگزیستانسیالیا به سلسله امکاناتی گفته می شود که در را برای دازاین می گشاید و اجازه می دهد که دازاین بتواند به تعیّنی که لازم است برسد، به ویژگی ای که لازم است دست پیدا کند

در متن از کلمه possibility استفاده می کند یعنی امکان، چیزِ ممکن(دازاین یک امکان دارد)


امکان مهم است چون امکانِ پرتاب شدن دازاین است در عالم به عنوان یک موجود(اینجا هایدگر درمورد چگونگی ارتباط دازاین با دیگر موجودات می گوید و با آن ها ارتباط و تماس بر قرار می کند).
Zuhandenhite,vorhandenhite =دمِ دستی
پیشِ دستی(ادامه دارد)


🎯کانال دانش سیاست👇👇👇
@policypaper