ریشه یابی واژه بهشت و دوزخ در فرهنگ و فلسفه ایرانی …بهشت یک واژه پارسی است

ریشه یابی واژه بهشت و دوزخ در فرهنگ و فلسفه ایرانی


بهشت یک واژه پارسی است
این واژه از وهیشتم منو در اوستا آمده
(وه= به=خوب، نیک - وهیشتم= خوبترین - منو= منش)
بنابراین بهشت برترین فروزه(صفت) واژه (به) است. به، بهتر، بهشت، که همانند آن در زبان انگلیسی نیز آمده است good,better,best .

در بینش زرتشت، وهیشتم منو (بهشت) جایگاهی نیست که اهورامزدا از پیش برای انسان آماده کرده باشد تا پس از مرگ جایگاه نیکوکاران شود و بدکاران از آن بی بهره بمانند. بلکه بهترین منش را انسان می تواند آگاهانه برای خود فراهم سازد و آن را برگزیند. هنگامی که انسان کار شایسته ای که برگرفته از منش نیک باشد را انجام می دهد تا سبب خشنودی دیگران و روان هستی گردد در آن هنگام او روانی شاد و آرام خواهد داشت به عبارتی در بهشت خویش به سر خواهد برد که می تواند این بهشت را همچنان در سرشت و روان خویش نهادینه سازد.
"بهشت" در زبان پارسی "وَهیشت اَخْو" بوده است. "وَهیشت" ترکیب شده است از "وه" و "ایشت". "وه" همان "بــه" فارسی امروز به چم(معنی) خوب است. و "ایشت" پسوند فروزه برترین است.
پس "وَهیشت" به چم "به ترین" و برترین است.
اَخو به چمار(معنای) "جهان " و یا "هستی" است و بنابر این "وَهیشت اَخو" به چم "به ترین جهان" یا "به ترین هستی" است.

پس دوزخ چیست ؟

واژه دوزخ. همان واژه "دُش اَخو" بوده است. "دُش" به چمار بد است و کاربست آن را هنوز در واژه‌هایی چون دشمن (ضد من) ‌و دژخیم (بد‌خصلت) مشاهده می‌کنیم. "اَخو" نیز همان گونه که گفته شد به چمار جهان است و بر روی هم "دُش اخو " به چمار "جهان بد" است.


@politicalculture