🔴قانعی راد و خشونت‌های «آبی» به بهانه اعتراضات اخیر مردم آبادان

🔴قانعی راد و خشونت های "آبی" به بهانه اعتراضات اخیر مردم آبادان
@sahatzist
🔸به مناسبت درگذشت استاد محمد امین قانعی راد، یادداشت ایشان برای روزنامه شرق به مناسب خشونت های بلداجی را که باعث کشته و زخمی شدن عده ای از هموطنانمان گردید ، بازنشر می دهیم. این یادداشت را می توان نمونه ارزشمندی از تحلیل های جامعه شناسانه از مسائل زیست محیط دانست
همزمانی بازنشر این یادداشت در کنار اعتراضات امروز مردم آبادان به شوری آب حاوی نکات آموزنده ای برای مقامات سیاسی است که البته با وجود اینکه " گوش اگر گوش ایشان و ناله اگر ناله ماست" امیدواریم بازهم این فریادهای کوچک به جایی برسد. آنچه در زیر می خوانید خلاصه ای از این یادداشت است.برای خواندن متن کامل یادداشت می توانید از INSTANTVIEW استفاده کنید.

@sahatzist
🔻دولتیان باید تحمل نقد جامعه مدنی را داشته باشند و اگر تحمل نکنند بعد از مدتی افراد دیگری که در مناطق خشک و در معرض پیامدهای مستقیم بحران آب قرار دارند، می‌آیند و با فریاد می‌گویند «ما تشنه‌ایم!». این شعار که "ما تشنه‌ایم" با این شعار که "درباره آب گفتگو کنیم" خیلی فرق می‌کند... نمی‌توان با پیش‌فرض‌هایی در‌باره غارتگری بخش خصوصی، ستمگری دولت، انتزاعی‌اندیشی دانشگاه و نادانی مردم، وارد گفت‌وگو شد. اگر دولت ستمگر است و بخش خصوصی غارتگر است و مردم نادان هستند، برای چه باید گفت‌وگو کرد و چگونه می‌توان گفت‌وگو کرد؟
@sahatzist
🔻مردم یزد و کرمان در طول تاریخ با سخت‌کوشی و نجابت و با استفاده از دانش و فناوری‌های بومی، مانند کاریز و قنات، با محدودیت‌های طبیعت خشک کنار آمده‌‌اند؛ ولی شما با طرح‌های انتقال آب در آنها این انتظار را ایجاد می‌کنید که می‌توان از کارون و زاینده‌رود برای آنها آب آورد.

اگر این انتقال با مخالفت اصفهانی‌ها و خوزستانی‌ها مواجه شود، بین مردم این استان‌های گوناگون دشمنی ایجاد می‌شود...کسانی که در مقیاس ملی فکر می‌کنند، باید نگران این قضیه باشند که در این بحران‌های زیست‌محیطی قومیت‌های ما می‌توانند ذهنیت‌های منفی درباره همدیگر پیدا کنند. ...با گسترش نگاه همه‌جانبه‌تر و مشارکت شهروندان شهرها و مناطق مختلف باید از پیوند تظاهرات و اعتراضات قومی با مشکلات زیست‌محیطی جلوگیری کرد.
@sahatzist
🔻مقرون‌به‌صرفه‌بودن از نظر اقتصادی یا امکان‌پذیربودن از نظر فنی، فقط دو معیار ارزیابی طرح‌های زیست‌محیطی- و لزوما نه مهم‌ترین آنها- هستند. یکی از مشکلات مدیریتی ما تأکید بر این دو معیار و نادیده‌گرفتن سایر معیار‌هاست. گویا فقط امر فنی و امر اقتصادی اهمیت دارد و تصمیم نهایی درباره هر طرحی، فقط به این دو معیار بستگی دارد.
نام‌گذاری این طرح‌ها به‌عنوان طرح اقتصادی یا طرح عمرانی از ابتدا حذف‌کننده و شیوه‌ای برای کنارنهادن سایر رشته‌هاست و داوری درباره آنها را تنها در صلاحیت اقتصاددانان و مهندسان قرار می‌دهد. گفت‌وگوی بین متخصصان، معیارهای دیگری نیز برای ارزیابی این طرح‌ها آشکار می‌کند. برخی گفت‌وگوی بین متخصصان را می‌پذیرند؛ ولی درک محدودی از متخصصان دارند. آنها می‌گویند مگر جامعه‌شناس، انسان‌شناس، مورخ، فیلسوف و... در آب یا محیط‌زیست تخصص دارند؟
@sahatzist
🔻بحران آب در ایران موقعی به وجود آمد که فناوری جدیدی به نام حفر چاه عمیق وارد جامعه شد و به تعبیر جلال آل‌احمد صدای موتور آب به نبض آبادی تبدیل می‌شود. اینجا جایی است که ما نوعی ناپایداری در توازن بین طبیعت و فرهنگ را تجربه می‌کنیم،... یعنی این تعادل با وجود تکنولوژی به هم می‌خورد و یک نوع شکاف هستی‌شناختی ایجاد می‌شود.
در وضعیت پیشین، طبیعت خود عرضه‌کننده‌ی آب بود، باران بود، برف بود، رود بود، دریاچه بود، کوه بود، چشمه بود، این‌ها آب را عرضه می‌کردند و از آن طرف هم نظام‌های فرهنگ مبنایی بود که می‌توانست از این‌ها بهره‌برداری بکند و آب را مصرف کند و یک نوع تقاضا را سازمان‌دهی فرهنگی بکند. ما نظام‌های بهره‌برداری و آبیاری و دانش و تکنولوژی‌های بومی را داریم که می‌توانیم از آب استفاده بکنیم، مثل کاریز، گاو چاه و مواردی مثل این که یک نوع فناوری فرهنگی است که به‌صورت طبیعی ایجاد شده و مسئله‌ی کمبود آب را حل می‌کنند...
@sahatzist
🔻رویکردی در اکولوژیست وجود دارد که از یک نوع تقلیل اکولوژی استفاده می‌کند و معتقد است مشکلی که در حال حاضر در ح