🔹 «اصلاح طلبی» یا «اصلاح طلبان»؟؛ دولت روحانی به کدام یک بیشتر نیازمند است؟.. ✍ مهران صولتی

🔹 " اصلاح طلبی " یا " اصلاح طلبان " ؟ ؛ دولت روحانی به کدام یک بیشتر نیازمند است ؟

✍ مهران صولتی

چند ماه پیش حسام الدین آشنا ، مشاور رییس جمهور طی مصاحبه ای به تمایز مهمی میان دو نگرش " اصلاح طلبی " و " اعتدال گرایی " اشاره کرد .به گفته آشنا در حالی که اصلاح طلبان مایلند تا با بهره گیری از فشار از پایین ( حضور مردمی ) ، به کامیابی دولت کمک نمایند ، اعتدال گرایان بیشتر تمایل دارند تا با بهره گیری از ظرفیت های نامکشوف دولت در ساخت قدرت ، بر توفیقات او بیفزایند. به گفته آشنا دولت به دنبال احقاق حق خود در برخی از مناسبات قدرت ، از جمله شوراهای مهم تصمیم گیر کشور می باشد. اکنون مشخص است که دولت در سه سال گذشته بر همین مدار پیش رفته است . داستان برجام ، رد صلاحیت های مجلس دهم ، داستان مینو خالقی ، لغو کنسرت های خراسان رضوی و ... از جمله برنامه هایی هستند که بر اساس همین مدل پیاده شده اند. بگذریم از اینکه دولت در ابتدا هم کوشید تا از همین مسیر و بهره گیری از حضور " اصلاح طلبان " در دولت ، از حساسیت ها نسبت به ایشان کاسته و پیامی حاوی تغییر فضا ، از " امنیتی " به " سیاسی " را به جامعه ارسال نماید. اما اکنون و در ایام منتهی به انتخابات ریاست جمهوری سال آینده ، فرصت مناسبی جهت ارزیابی کارآمد بودن این استراتژی دولت و اعتدال گرایان فراهم آمده است . واقعیت این است که تا دولت روحانی نسبت به مشی و موازین " اصلاح طلبی " از جمله ؛ افزایش مشارکت مردمی ، توسعه سیاسی ، دولت شفاف و پاسخگو ، تقویت احزاب و تشکل های غیر دولتی ، و ارتباط گسترده با رسانه ها و بدنه اجتماعی خود اهتمام جدی نورزد ، صرفا بهره گیری از نیروهای اصلاح طلب نمی تواند گرهی از مشکلات فروبسته دولت بگشاید. اینک دولت به دلیل گرفتار آمدن در مناسبات بوروکراتیک ، فاقد پویایی لازم جهت نمایندگی مطالبات اجتماعی شهروندان است . همچنین دولت تا کنون سعی داشته از مسیر کدخدامنشی و رایزنی های غیر شفاف در سطوح فوقانی قدرت موانع پیش روی تحقق برنامه هایش را مرتفع نماید . امری که نه تنها محقق نشده بلکه همزمان موجب انتقاد فعالین سیاسی و عقب نشینی های پی در پی دولت در برابر مخالفین شده است؛ ( آخرین نمونه آن را می توان عقب نشینی وزیر ارشاد در قبال لغو کنسرت ها در مشهد ) دانست. اگرچه می توان پذیرفت که اعتدال گرایان به دلیل تبعات پرهزینه انتخابات 88 ، از حضور خیابانی مردم بیم داشته باشند ( هر چند که از منظر ماهیتی هم دولت نخبه گرا و تکنوکرات است ) ، اما حداقل می توان انتظار داشت که دولت با جدیت مطالبات عمومی را در کریدورهای قدرت بازتاب داده و اطلاع رسانی شفافی نسبت به طرح آنها به مردم داشته باشد. به گفته ظریفی ؛ " نمی توان کاری نکرد ، و از کارهای انجام شده هم دیگران را مطلع نساخت ولی انتظار رای هم در انتخابات سال آینده داشت ".از همین رو اصلاح طلبان باید بر استراتژی " حمایت انتقادی " از دولت در انتخابات آینده تاکید ورزند . زمانی سعیدحجاریان گفته بود حمایت انتقادی یعنی اینکه علنی "حمایت" و "خصوصی" انتقاد کنیم ، ولی در عمل مشخص شد که انتقاد بدون برنامه ، صرفا می تواند نوعی نق زدن و سهم خواهی بیشتر تعبیر شود . لذا ابتدا باید اصلاح طلبان برنامه شفاف خود جهت بهبود عملکرد دولت روحانی را به افکار عمومی عرضه ، و سپس بر سر انجام آن با دولت به توافق برسند .چنین امری می تواند حمایت اصلاح طلبان از دولت در انتخابات سال آینده را برای مردم موجه و آن ها را از اتهام دنباله روی از دولت مبرا نماید.

Telegram.me/solati_mehran