«خوشنامی» یا «کامیابی»؛ مساله این است!

"خوشنامی " یا "کامیابی" ؛ مساله این است!

🌱 در تاریخ معاصر ایران چند چهره سیاسی "خوشنام" را می شناسید؟ مدرس، مصدق، بازرگان خاتمی و.../حالا چند چهره سیاسی "کامیاب " را نام ببرید؛ فروغی ، قوام السلطنه ، هاشمی ، روحانی و ..."خوشنام" ها معمولا کسانی هستند که به دنبال راه های اصیل در سیاست هستند، برای خود اصولی دارند که از آنها عدول نمی کنند، همچنین پایبند به ارزش هایی هستند که آنها را در مبارزات سیاسی خود حفظ می کنند و در یک کلام؛ بنای آن دارند که نام و مشی سیاسی خود را در تاریخ به یادگار بگذارند؛مدرس به عنوان یک نماینده شجاع و آزادیخواه ، مصدق به واسطه مقاومت ملی و ضداستعماری با هدف احقاق حقوق ملت ، بازرگان به دلیل حفظ اصول آزادیخواهانه و دموکراتیک و بالاخره خاتمی با ایستادن بر سر اخلاقی کردن سیاست در تاریخ ایران جادوانه شدند ولی همگی در تحقق آرمان های خود ناکام ماندند. به عبارت دیگر در اوج "خوشنامی " با سیاست رسمی وداع کردند ولی همچنان الهام بخش باقی ماندند.اما در سوی دیگر "کامیاب " ها قرار می گیرند ، ایشان در سیاست بیشتر به دنبال راه های بدیل هستند ، همچنین مهمترین اصل آنها عبارت از تحقق هدف می باشد و چندان هم در قیدوبند برداشت های مردم و داوری تاریخ نیستند و در یک کلام نگرشی پراگماتیستی و عملگرایانه به عرصه سیاست دارند.فروغی مسیر انتقال مسالمت آمیز قدرت از رضاشاه به محمدرضاشاه را هموارکرد ، قوام السلطنه با فراست، نیروهای شوروی را به ترک اذربایجان ایران پس از پایان جنگ جهانی دوم تشویق کرد ، هاشمی با تدبیر خود زمینه ساز رای آوردن دولت تدبیر و امید شد، و بالاخره روحانی با تحقق بخشیدن به مهمترین وعده انتخاباتی خود؛ "برجام " را به فرجام رساند.ایران معاصر تاکنون در کمند سیاستمداران " خوشنام " به حیات سیاسی خود ادامه داده است . چهره هایی سیاسی که بدل به قهرمانانی شکست ناپذیر شده اند و نزد جوانان از محبوبیت فوق العاده ای برخوردار بوده اند. اما اگر سیاست را به تعبیر ژاک دریدا ؛ " تصمیم گیری، در شرایط عدم تصمیم" قلمداد کنیم ، شرایط و تحلیل متفاوت می شود.در این مفهوم ؛ سیاست عرصه ی ممکن کردن غیر ممکن هاست ، امید داشتن در عین ناامیدی ، و جستجوی کور سوی تدبیر در فضای تاریک و ظلمانی بی تدبیری .ایران امروز باید به سمت و سوی قرار گرفتن " خوشنامی " در ذیل " کامیابی " حرکت کند.امروزه برای ساختن ایران به چیزی بیشتر از خوشنامی سیاسی صرف نیازمندیم و آن عبارت از کامیابی سیاسی است.خوشبختانه در سال های اخیر نشانه های مناسبی از پذیرش اولویت کامیابی ، نزد نخبگان و مردم به چشم آمده است .شرکت خاتمی در انتخابات مجلس نهم به رغم حضور سرد اصلاح طلبان ، عدم خروج هاشمی از گردونه تاثیرگذاری سیاسی به رغم رد صلاحیت باورنکردنی، توصیه خاتمی به انصراف عارف از عرصه ی انتخابات 92 و سپس پیروزی روحانی ، همه و همه از نشانه های ظهور عقلانیت در فضای سیاسی ایران محسوب می شود.بنابراین امروزه بیش از آنکه نیازمند حضور شهاب هایی در سپهر سیاست ایران باشیم که درخشش بسیار ولی عمری کوتاه دارند ، محتاج حضور ستاره هایی قطبی هستیم تا مسیر کنش سیاسی در مسیری دور و طولانی را به ما نشان دهند. افق هایی که به ما بیاموزند فقط با حضور خستگی ناپذیر در عرصه سیاست می توان به کامیابی دست یافت. حضوری از جنس شرکت در انتخابات مجلس و خبرگان اسفند ماه ! ⬅️@solati_mehran