🔷 🔹 چگونه «گفت و گو» کنیم؟ 🔹 🔷

🔷 🔹 چگونه " گفت و گو " کنیم ؟ 🔹 🔷

🌱 مهران صولتی / یادداشت پیشین به این پرسش پاسخ می گفت که ؛ چرا " گفت و گو " نمی کنیم ؟ پرسشی از" چرایی" ؟ و یادداشت کنونی بنااست تا به مقوله " چگونگی " در این زمینه پاسخ دهد. در دودهه گذشته بحران هایی گریبان جامعه ایران را گرفته است که ضرورت حرکت به سوی شکل گیری " گفت و گو " های واقعی در سطح ملی را اجتناب ناپذیر ساخته است . رکود ، کمبود منابع آب ، فساد سیستمی و سقوط فزاینده سرمایه اجتماعی ، تنها چهار نمونه از بحران های فراگیر در ایران امروز به شمار می روند . پرواضح است که " گفت و گو " در جامعه ای که فاقد سنت فرهنگی مناسب جهت اجرای آن است واجد ظرافت ها و آدابی می باشد که با نمونه های مشابه در فرهنگ های دیگر متفاوت است . فارغ از هدف کلی گفت و گو که عبارت از ؛ " مشارکت دو سویه برای رسیدن به تفاهم بر سر حقیقت یا هر اصل مشترک " دیگری می باشد ، در مورد جزییات تفاوت هایی میان زمینه های فرهنگی مختلف وجود دارد ، از همین رو در ادامه می کوشم تا برخی از شرایط و لوازم " گفت و گو " در نمونه ایرانی آن را بیان کنم.

🔹دفاع از حقیقت در ایران امروز بسیار سخت شده است . ظرایف معرفت شناختی ، آموزه های پست مدرنیسم ؛ که یک سره اصل حقیقت را تخطئه می کنند ، در کنار برداشت نیچه از حقیقت که آن را جلوه ای از قدرت می داند ، از عوامل این دشواری می باشد. جدا از این امر ، حاکمیت یک ایدئولوژی مدعی و منادی حقیقت هم به طور طبیعی می تواند واکنش هایی نسبت به ماهیت " حقیقت " در جامعه برانگیزد. بنابراین برقراری " گفت و گو " در ایران امروز ، باید نه با هدف دستیابی به حقیقت ( حداکثری ) ، بلکه بر اساس نیل به تفاهم بر سر دغدغه های مشترک ( حداقلی ) ، شکل گیرد.

🔹امروزه با نوعی امتناع " گفت و گو " در سطح مسائل سیاسی کشور مواجه هستیم. با وجود به قدرت رسیدن نحله اعتدالی که منادی میانه روی در مدیریت کشور است ، هنوز هم ابرهای فضای قطبی بعد از انتخابات 88 ، آسمان " گفت و گو " بر سر مسائل بنیادی کشور را تیره می سازد .به نظر می رسد در چنین فضایی از بی اعتمادی میان کنش گران سیاسی ، انجام یک " گفت و گو" ی سازنده منوط به آغاز توافق بر سر حداقل هایی همچون حفظ تمامیت ارضی ، امنیت ملی ، قانون اساسی و آرمان های انقلاب 57 می باشد .

🔹در ایران امروز ، شکل و فرم انجام " گفت و گو " به همان اندازه محتوای آن اهمیت دارد . به واسطه کمیابی نمونه های موفق " گفت و گو" های ملی ، و نیز وجود بی اعتمادی عمیق و فزاینده میان مردم ، هر نوع " گفت و گو " یی باید عمیقا متین ، جدی ، بی حاشیه و الهام بخش باشد تا بتواند بر ذخیره ناچیز " گفت و گو " های ملی بیفزاید. از همین رو طرفین مباحثه باید ضمن پرهیز از حرکت به سوی مصادیق ، و انجام " گفت و گو " ی ژورنالیستی بی حاصل و توام با اتهام زنی به یکدیگر ، بر شناخت و تحلیل ماهیت بحران های دامن گیر جامعه ایران که پیش از این ذکر شد تمرکز نمایند.

🔹گذار از " گفت و گو ی افشاگر و شخص محور " به " گفت و گو ی سازنده و برنامه محور " ، نیاز حیاتی ایران امروز می باشد . از همین رو است که فرآیند گفت و گو های ملی باید به جای کنش گران ، از احزاب شروع شود. چنین امری می تواند علاوه بر روشن کردن نقش بی بدیل احزاب در توسعه سیاسی کشور ، توانایی ها و کاستی های برنامه های احزاب برای توسعه پایدار و همه جانبه کشور ( سیاسی ، اقتصادی ، فرهنگی و ... ) را به رخ کشیده و ضمن انباشت تجربیات و ارائه راهبردهایی برای خروج از وضع موجود ، به ارتقاء سطح فرهنگ سیاسی و غنی تر شدن سنت فرهنگی ایرانیان کمک نمایند.

Telegram.me/solati_mehran