یادداشت های محمدرضا اسلامی- - - - - - - - -در ادامۀ یادداشت های ژاپن و وبلاگ ارزیابی شتابزده؛ اینجا تلاشی است برای دیدن آمریکا و ثبت مشاهدات. تحلیل و مقایسه الگوی توسعه هر دو کشور آمریکا و ژاپن و مستندنگاری ها، در حد امکان.ارتباط :
✍️ آذراب اراک و هپکو و ریشه هاى رنجى که مى بریم.. 🔷دیروز درخبرها چنین آمد:
✍️ آذراب اراك و هپكو و ريشه هاى رنجى كه مى بريم
🔷دیروز درخبرها چنين آمد:
فرمانده انتظامی استان مرکزی به دنبال مشکلات پیش آمده در این استان و شهر اراک در کارخانه بزرگ آذراب از احضار و بازداشت مدیرعامل کارخانه آذراب اراک خبر داد.
🔷مدیرعامل آذراب با دستور مقام قضایی از سوی پلیس استان احضار و هم اکنون در بازداشت است.
اين، آخرين سكانس از سناريوى شومى هست كه مى تواند دامان يك مجتمع صنعتي را فراگيرد.
🔴اما بيائيد ماجرا را به گونه اى ديگر بخوانيم:
آيا هپكو و آذراب هاىِ كره جنوبى و چين هم چنين روزگار سياهى را دارند؟
مجتمعها و مراكزصنعتیِ مشابه در كره و چين (اين تازه به دوران رسيدگان عرصه صنعت) چرا اينگونه مفلوك نمى شوند؟
✳️ آذراب و هپكو از منظرى ديگر:
در بحثى كه در اين باب در گروه فارغ التحصيلان ژاپن بود، اين يادداشت دوست گرامى جناب دكتر قادرى بسيار جاى تامل داشت🔻:
« واقعیت این است که دردنیای امروز اگر شرکتی نتواند محصولی قابل رقابت با شرکتهای دیگر تولید کند، متاسفانه محکوم به شکست است. اگر هپکو بخواهد در بازارجهانی شدۀ امروز ماندگار باشد باید محصولاتش قدرت رقابت با کوماتسو، وُلو، لتورنو، جان دیِر و یا کاترپیلار را داشته باشد. من چندسال پیش زمانی که در یکی از مراکز تحقیقاتی یک شرکت ژاپنی در اروپا کار میکردم تا حدی در جریان فرایند تحقیق و توسعه سیستم محرکه الکتریکی مورد استفاده در بعضی از محصولات شرکتهای فوق الذکر قرارگرفتم. غیر از میزان تجهیزات آزمایشگاهی، سطح تحصیلاتی و فنی نیروى انسانی درگیر درآن پروژه برای من خیلی جالب بود؛ مثلا در پروژه توسعه سیستم محرکه الکتریکی یک لودر هیبریدی ساخت یکی از این شرکتها، یک تیم خیلی ورزیده و با سابقه از مهندسین برق٬ مکانیک٬ کامپیوتر... که حداقل ۳ یا ۴ نفر آنها دارای مدرک دکترا بودند، به نحو بسیار موثری همکاری میکردند. تازه توسعه این محصول بر پایه محصولات قبلی آن شرکت بود و این تیم امکان استفاده از نرم افزارها٬ سخت افزارها، لایسنسها و پتنتهای موجود قبلی را داشت.
امروز ۴۵ سال از تاسیس هپکو میگذرد، تا به حال این شرکت چند پتنت در مثلا اروپا آمریکا، ژاپن، یا حتی خود ایران ثبت داده؟ سطح فنی پرسنل هپکو درچه حدی است؟ مثلا چند نفر بامدرک دکترا در بخش تحقیق و توسعه این شرکت کار میکنند؟ اصلا این شرکت سالانه چقدر برای تحقیق و توسعه هزینه میکند؟ نقشه راه Roadmap این شرکت برای آینده چیست؟ آیا این شرکت از مشاوره متخصصین و نیروهای با تجربه کار در شرکتهای OEM یا tier بین المللی استفاده میکند؟ تا به حال چه کاری برای Benchmarking محصولاتش انجام داده؟ درطول این ۴۵ سال میزان همکاری هپکو با دانشگاههای داخل و یا خارج کشور برای رفع مشکلات فنی اش چقدر بوده؟ چند پروژه تحقیقاتی با حمایت این شرکت انجام شده و اگر شده چقدر دربهبود محصولات این شرکت موثر بوده و ده ها سوال دیگر.
ایكاش آنها كه دغدغه صنعت ايران را دارند كمك كنند تا به پاسخ چنین سوالاتی بپردازيم. تا راهکارهای پاسخ به چنین سوالاتی مشخص نشود درجهان پر رقابتِ امروز متاسفانه نمیتوان آینده روشنی برای چنین شرکتهايی متصور شد»
* * * * * * *
✳️ نامه به رئيس جمهور، يا دستگيرى مديرعامل؛ جوابهاى راحت!
🔴نامه به رئيس جمهور (همانكه مهران مديرى در طنزهايش ميگويد: مسئولين رسيدگى كنند!) كارى است كه در اينگونه مواقع راحت از دستها برمى آيد.
تفكري كه هنوز گمان ميكند مسئولين بايد (و ميتوانند؟) مشكلات را حل كنند.
تفكرى مبتنى بر واقعياتِ بخش خصوصي درعرصه رقابت در دنياي امروز، وجودندارد .
هپكو و آذراب، با رسيدگى مسئولين، با گرفتن چند وام، حقوق كارگر را خواهندداد و اجتماعات از جلو استاندارى جمع خواهد شد. اما باز در برهمان پاشنه خواهدگشت.
تفكرها از اساس، دولتى است.
تفكرها از اساس، مبتنى بر نگاهِ غير رقابتى در دنيایِ بهم پيوسته امروز است.
پنج سال در گروه صنعتي سديد (شركت سداد ماشين) ناظر ساخت سازه هاي فولادي و دكل آنتن پروژه برج ميلاد بودم. انبوهي از ماشين آلات و انبوهي از مشكلاتى از اين دست.
براى بيرون كشيدن هر قطعه برج از سديد جگرخون شديم.
در مقطعى، هرهفته شش صبح نماينده شهردار وقت پايتخت، به كارخانه سديد مي آمد براى پيگيري قطعات برج میلاد.
آن روزها گمان ميكردم مشكل در سديد است. بعدها فهميدم سديد و ماشين سازي اراك و آذرآب و هپكو و ماشين سازى لرستان و... همه از درون پوسيده اند به واسطه همين تفكرِ: مسئولين رسيدگى كنند.
🔴صنايع در ايران بدون اتصال به بازارهاي جهاني ورعايت اصولِ اداره يك بنگاه صنعتى-اقتصادى (و بدون داشتن واحد تحقيق و توسعه)، چرخشان نمى گردد. ضرر پشت ضرر.
كارخانه هايي كه قبل از برخی كارخانه هاي كره اى وچينى تأسيس شده اند، امروز عليلِ پرداخت حقوق كارگرند.
تا واقعيات دنياى امروز را نپذيريم، حكايت همچنان باقيست.
https://t.me/solseghalam