✔️وب سایت‌های غیرژاپنی.. تا جایی که دیدم «هیچ یک از این تصاویر» متعلق به «رسانه ژاپنی» نبود

✔️وب سایت های غیرژاپنی

🔵دوستانی تصاویری از سونامی و زلزله ی توهوکو ژاپن فرستاده اند که در آنها اجساد قربانیان سونامی به تصویر کشیده شده است. تا جایی که دیدم «هیچ یک از این تصاویر» متعلق به "رسانه ژاپنی" نبود.

بحث بالا در خصوصِ حفظ روحیه جمعی، ناظر به رسانه های ژاپن بود و نه "خبرنگاران خارجی (غیرژاپنی)" که در آن ایام در منطقه توهوکو بودند.

🔷بدیهی است که می توان تصاویری در بی.بی.سی، گاردین، تلگراف، دیلی میل و... سایر سایت های خبری دیگر یافت. (یا در برخی وبلاگ های شخصی)

آنچه که به «اخلاق رسانه ای بحران» معطوف است منظور یادداشت فوق است. همچنین بدیهی است که هدف مقایسه ایران و ژاپن نیست اما امر پسندیده را باید ذکر کرد و امر نکوهیده را باید پرهیز.

تصور کنید که به یکباره چند استان کشور را امواج آب در هم نوردید. اگر قرار بود اینگونه تصاویری دست به دست شود که شاکله کشور باید از هم می پاشید. از خاطرم نمی رود که دو روز بعد از سونامی، اخبار شبانگاهی NHK پخش می شد. مجریِ مرد در حال گفتن اخبارِ جدید بود، و مجریِ زن آرام و پیوسته داشت گریه می کرد. نمی توانست خودش را کنترل کند. آنهم ژاپنی ها که می گویند گریه نمی کنند. ابعاد آسیب ها ورای تصور بود. در چنین احوالی سناریوی تلخِ سریالهایِ انفجار نیروگاه فوکوشیما هم شروع شد. هر نوبت، یکی از واحدهای نیروگاه منفجر شد. و بحث آلودگی هسته ای و «آلوده شدن آب توکیو» هم اضافه شد به داستان. اما شاکله ی کشور از هم نپاشید. آن روزها وقتی که به آزمایشگاه می رفتم متحیر بودم که چرا همه مثل روال عادی سر کار می آیند؟ چرا سعی می کنند همه چیز را عادی نشان دهند؟ (درحالی که عادی نیست)

یادداشت زیر در حال و هوای آن روزها نوشته شده. شاید قدری بیانگر وضعیت و ابعاد بحرانی باشد که می توانست به یکباره کشوری را به زانو در آورد و هاله یاس را بر سر یک ملت بکشاند:

http://solsnevis.blogfa.com/post-114.aspx