یادداشت های محمدرضا اسلامی- - - - - - - - -در ادامۀ یادداشت های ژاپن و وبلاگ ارزیابی شتابزده؛ اینجا تلاشی است برای دیدن آمریکا و ثبت مشاهدات. تحلیل و مقایسه الگوی توسعه هر دو کشور آمریکا و ژاپن و مستندنگاری ها، در حد امکان.ارتباط :
✍️ در تمام روزهاى بعد از سونامى و زلزله ژاپن، حتى یک جسد به تصویر کشیده نشد
✍️ در تمام روزهاى بعد از سونامى و زلزله ژاپن ، حتى يك جسد به تصوير كشيده نشد
🔹به دنبال تيترى براى اين بحث بودم، ولى ديدم نمى شود تيترش كرد. گويا نمى شود در تيتر.
اينهمه به تصوير كشيدنِ اجساد در گروههاى خبرى باعث حيرت است. در تمام روزهاى نحس بعد از زلزله و سونامى توهوكو، در هيچ رسانه ژاپنى، هيچ تصويرى از جسد به تصوير كشيده نشد. حتي يك مورد نديدم در آن روزها.
همين الان در گوگل به هر طريق ممكن كه مى توانيد جستجو كنيد تصاوير مربوط به فوكوشيما، ايشينوماكى، مينامى سانريكو و ... را.
حتي تصوير يك جسد ژاپنى هم پيدا نمى كنيد (كه يك وبسايت ژاپنى مثل ماينيچى، ژاپن تايمز و ... استفاده كرده باشد).
حتي يك مورد .
چرا؟
واضح است. روحيه ملى بعد از اين سوانح و آسيب ها از همه چيز مهم تر است.
🔹روحيه مردم يك كشور به قدر كافى پس از اصابت چنين سوانحى متألم و اندوهگين هست ؛ ديگر با نشان دادن جسد طفل خردسال و زن در پتو پيچيده شده و ... نبايد خردترش كرد.
اين چه كارى است كه تصوير نوزاد كشته شده در اثر زلزله را در كانالشان به اشتراك مى گذارند؟ و از مشاطه ى مرگ مى نويسند؟
هر حركت رسانه اى بعد از اين رويدادها بايد حساب شده باشد.
🔹جالب است در اين بحث بدانيم كه ژاپنى ها، حتى بسياري از فيلم هاي لحظه ى ورود آب سونامى به شهرهايشان را هم از روى يوتيوب برداشتند. (حداقل تا جايي كه از دستشان برآمد ، اين فيلم ها را به بهانه هاي مختلف "ريپورت" كردند كه يوتيوب مجبور به حذف شود ، تا لحظه ويران شدنها، باقى نماند)
سونامىِ بعد از زلزله توهوكو، به ده ها شهر آسيب وحشتناك رساند و بيست هزار جسد روى دست ژاپن گذاشت ولى حتى يك تصوير نگذاشتند در رسانه ها منتشر شود.
قدرى تأمل بايد كرد. بعد از اين سوانح، كامِ تلخِ يك جامعه را، تلخ تر نبايد كرد. حفظ روحيه جمعى از همه چيز مهمتر است. نيازي به نشان دادن جسد نيست كه ثابت كنيم زلزله كشته داده است.
https://t.me/solseghalam