✍️ایران، ترکیه نشد، مصر نشد، عراق و عربستان هم نشد

✍️ایران، ترکیه نشد، مصر نشد، عراق و عربستان هم نشد

کارت گارانتی ای برای سعادتمندی کشورها و ملت ها صادر نشده است. در هر کشوری به محضِ اتخاذِ تصمیماتِ اشتباه، پیامدها بر سر شهروندان نازل (آوار) می شود. این چندسال اخیر و در دنیایِ دینامیکِ پر اتفاق این سالها، ملت های مختلف مسیرهایِ متفاوتی را طی نمودند. در خصوص انتخابات ریاست جمهوری اخیر ایران، ذکر چند نکته حائز اهمیت است:

🔴یک- فارغ از حرفهای کاندیداها، و فارغ از دیدگاههایشان، در تمامِ این مدتِ کارزارهایِ انتخاباتی و اجتماعاتِ مردمی، بمبی منفجر نشد ، انتحار و انفجار و رگبارِ گلوله ای رخ نداد؛ خونی ریخته نشد. در منطقه ای که اختلافِ دیدگاهها با خون حل و فصل می شود (گاه در مجلس عروسی، گاه در مقابل پارلمان) و "بلوغِ رقابت" هنوز حاصل نشده ، در ایران انتخاباتی برگزار شد که محصولش خون و خونریزی نبود.

🔵دو- زحماتِ نیروهای امنیتی، از مرزبان ها تا پلیس ، از برنامه ریزان تا افسران تا سربازان صفر، در اینگونه مواقع دیده نمی شود. کشوری با چنین مرزهای گسترده، و نشسته در آغوش بحران ها، امکانِ برگزاریِ اجتماعاتِ مردمی چند ده هزار نفری برای قالیباف یا رئیسی یا روحانی [یاهر نامی] درش باورکردنی است؟ بر دستانِ مرزبانان و افسران و سربازان بوسه باید زد. آنگاه که بمبی منفجر شود یا به واسطه رگباری یا انتحاری، کامِ کشور تلخ شود، آنگاه ، آن روز ، اهمیتِ امنیت پررنگ می شود. حال که نشده [خوشوقتانه] باید قدردان این عزیزانمان باشیم. از پاسگاه کلانتری سر کوچه تا سرباز صفر پاسگاه مرزبانی. عزیزانی که کم رنگ دیده می شوند.

🔴سه - روَندِ رویدادها و مسائلِ سالهای اخیر در کشورهای آمریکا ، انگلیس [برگزیت]، مصر و این فقرۀ اخیر در ترکیه، نشان می دهد که مردمان در یک کشورِ واحد، در برابرِ تصمیم گیری نسبت به یک موضوعِ واحد، چطور بعضاً به دو بخش تقریباً مساوی تقسیم می شوند. تمامِ تفاوتِ ماجرا در این است که در یک کشور، این اختلاف چگونه حل و فصل می شود؟ آیا پس از مشخص شدنِ نتیجه رقابت، تازه زمانِ کینه ورزی ها و انتقام کشی ها آغاز می شود؟ یا اینکه جماعت به سرِ کار و بارِ خود می روند و منتظر می شوند تا «نوبتِ بعدیِ انتخابات»؟
اینکه اعضایِ یک خانواده اختلافاتشان را چگونه با هم تسویه می کنند تمام رمزِ ماجراهاست. شروع انتحارهایِ بعد از انتخابات، یا شروع برنامه ریزی برای انتخاباتِ بعدی؟

🔵چهار- تُرک ها در این چندسالِ اخیر تصمیم گرفته اند آنهائی که اردوغانی هستند یا نیستند را، از هم منفک کنند. چهل هزار «غیرِاردوغانی» را در زندان نشانده اند و یکصدهزار غیرِاردوغانی را از کار بیکار کرده اند و در خانه نشانده اند. به همین راحتی. و هنوز به دنبالِ کشفِ غیراردوغانی ها هستند. این ماجرای 2016 ترکیه، چهار سال قبلش در مصر رخ داد. ژنرال ها (و همفکرانشان) به این نتیجه رسیدند که اخوانی ها را یا به زندان یا که در خانه «بنشانند». [فارغ از اینکه اخوان خوب است یا بد] هزینه این تصمیم چنان شد که فقط در یورش 14 آگوست 2012 به مسجد رابعه عدویه قاهره، وزارت بهداشت مصر آمار رسمی ۶۳۸ کشته و بیش از ۲۵۰ جسد زغال شده و ناقص غیرقابل شناسایی را اعلام کرد. و آمارِ یورش هایِ روزهای بعدش به اخوانی ها بماند (جمعاّ یازده یورش). این دست هزینه ها [با چنین اعداد و ارقامی] در ایران رخ نداده است. نه اینکه ایران خیلی مدرن و عالی است. خیر! اما آنچه هست با آنچه این چندسال اخیر در مصر و ترکیه و عراق شاهدیم بسیار متفاوت است. حساب و کتابِ اختلافِ دیدگاهها با کُنِش گری های مردمی حل و فصل می شود و زد و خوردها بجای کفِ خیابان در تلگرام است و اینستاگرام و فیس بوک. انتخابات 92 و 96 ایران در منطقه بلازدۀ خاورمیانه همچون بلندایِ قامت یک قصیدۀ دلکش است در برابر چهرۀ عبوس عربستانی که "انتخابات" در آن همچون رانندگیِ زنان ، رؤیایی است. یا شاید رؤیایی تر.

✳️ملت ها در مسیر رشد و بلوغ ، زمین خوردن ها و برخاستن ها را می آموزند. برخی کُند تر برخی چابک تر. آموخته های این سالها را امید که بتوانیم بکار ببندیم برای نسل فردا. کارت گارانتی ای برای سعادتمندی کشورها و ملت ها صادر نشده است.

https://t.me/solseghalam